012 | ถึงตัวเราในอีก 1 ปีข้างหน้า

เมื่อปีที่แล้วได้บังเอิญเห็นบล๊อคของคุณ Anontawong’s Musing เกี่ยวกับเว็บ http://www.futureme.org ที่ใช้ส่งจดหมายหาตัวเองในอนาคตค่ะ

ตอนนั้นพออ่านบล๊อคของพี่เค้าจบปุ๊บ ก็เลยลองเขียนจดหมายส่งไป แต่ถามว่าจำได้มั้ย ไม่นะ จำไม่ได้เลย เพิ่งมารู้ตัวเอาตอนเมื่อวานที่กำลังจะโหนรถเมล์กลับหอ ชื่อจดหมายจ่ามาเลย “ถึง(ชื่อเรา)ในอีก 1 ปีข้างหน้า” สงสัยเมื่อปีที่แล้วเวลานั้นคงนั่งหน้าคอมลงมือเขียนแล้ว 1ปีต่อมาเรายังไม่ถึงหอเลยจ้ะ 555

พออ่านแล้วรู้สึกว่า เออ 1 ปีเนี่ยมันมีอะไรหลายอย่างที่เปลี่ยนไปเยอะจริงๆนะ รวมถึงตัวเราเองด้วยแหละ แต่อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดี เราจำบรรยากาศและความรู้สึกที่เขียนเมื่อปีที่แล้วได้อยู่นะ จดหมายที่เขียนมานี้ถึงได้มีทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเราตอนนั้น ทั้งสภาพความเป็นอยู่ หรือกระทั่งอนิเมะที่กำลังตามอยู่(ฮา)

เนื่องจากจดหมายที่ส่งมาสั่งให้เอาข้อความไปลงบล๊อคด้วย โพสนี้จึงได้เกิดขึ้นค่ะ

อันดับแรก ขอแปะจดหมายที่เราเมื่อปีที่แล้วส่งมาตรงนี้ก่อน (แต่เป็นเวอร์ชั่นตัดเนื้อหาส่วนตัวบางอย่างออกไปแล้วนะ เขิล ไม่กล้าลงทั้งหมด)(ฮา) จะค่อนข้างยาวสักหน่อยนะ


 

จดหมายจากวันที่ 20 กค 59 ที่แกพิมพ์ไว้ใน futureme.org

ถึงตัวเราในอีก1ปีข้างหน้า
ผ่านไป1ปีน่าจะลืมไปแล้วแน่ๆว่าปีที่แล้วแกได้มาเขียนอะไรไว้ในเว็บ futureme.org

เป็นยังไงบ้าง ชีวิตตอนนี้ ปี3ขึ้นปี4 สินะ เราจะไม่ถามนะว่า1ปีข้างหน้าแกพัฒนายังไงบ้าง เราหวังว่าแกจะมีความสุขดี
แต่ถามหน่อยละกัน ค้นพบตัวตนที่แท้จริงของตัวเองรึยัง จำสิ่งที่แกตั้งเป้าไว้เมื่อตอนฝึกงานปีที่แล้วได้มั้ย
เชื่อว่าแกน่าจะจำได้แม่นเลยล่ะ เพราะเป็นการฝึกงานที่เปิดโลกทัศน์ใหม่เลยใช่มั้ยล่ะ อ๊ะ ไม่ร้องไห้อีกนะ 1ปีผ่านไปต้องโตขึ้นนะ

ก่อนอื่นขอเล่าก่อนว่าตอนที่เรากำลังเขียนจดหมาย (20 กค 58)นี้เป็นไงบ้าง
ตอนนี้เราฝึกงานอยู่ที่บ้าน เป็นช่วงก่อนเปิดเทอม ตอนนี้กำลังเริ่มเคลียร์บ้าน ในหัวยังมีแปลนรีโนเวตบ้านอยู่ เหลือแต่เงิน ไม่รู้ว่าแกมีเงินเพิ่มจากตอนนี้รึเปล่านะ 555
ค่าเทอมเทอมนี้แกต้องเอาเงินเก็บตัวเองจ่ายไปก่อน และเราตั้งเป้าไว้ว่าต้องหาเงินมาโปะค่าให้เท่าเดิมให้ได้
ตอนที่เขียนนี้เหลือเวลาฝึกงานอีกแค่ 7-8 วันแล้ว เรายังคงคิดลบว่า เรายังไม่ได้สร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แต่เมื่อวานได้ยินประโยคจากพี่ที่ฝึกงานว่าเริ่มจากเบสิกให้แม่นก่อน ไม่ต้องรีบก็ได้ ทำให้ถูกและทำซ้ำๆให้แม่นก่อน แล้วมันจะไปไวเองเราประทับใจประโยคนี้มาก ตอนนี้ก็นั่งอ่านเบสิคไป แต่ทุกวันนี้กลับบ้านมาก็มานั่งเล่นเฟส ดูหนังดูอนิเม สักพักก็มูฟไปที่เตียง และหลับคาเตียง ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอยู่ดี
มีความรู้สึกอยากแก้อาการพูดติดอ่างมากเลย ถ้าเลิกพูดติดอ่างได้จะพูดรู้เรื่องมากกว่านี้
สิ่งที่เรากำลังคิดอยู่ตอนนี้คือ เราว่าอยากจะไปลองสายอิลัสอย่างจริงจังดู ไม่เล่นแล้ว หรือถ้างานออกแบบก็ไม่น่าใช่ UX/UI หรือดีไซน์ข้อมูลแล้ว
สิ่งที่แกคิดอยู่คือ ถ้ารู้ไม่จริง อย่าพูด
ตอนปลายเดือน มิย ออกกำลังกายตามแอปทุกวันเลย นี่เว้นมาจะครบเดือนละ ยังไม่ได้เริ่มใหม่เลย 1ปีข้างหน้าเป็นไงบ้าง ตัวผอมลงมั้ย 
อนิเมที่แกติดตอนนี้คือ
Arslan Senki
ซีสอง ตอนนี้ฉายได้ 3ตอนแล้ว ปีหน้าซีสามมารึยัง เอตวลตายมั้ย T T
Kuromokuro
ตอนนี้ฉายได้ 15ตอน แกติดมากขนาดดู RAW เลย เป็นไง อนิเมหุ่นเรื่องแรกของ PA Work จบได้ดีเหมือนตอนเริ่มมั้ย
91 Days
เพิ่งได้ดู2ตอน สนุกชิบหายขนาดอ่านซับไม่ค่อยรู้เรื่อง
ReLIFE
ตอนดูเขาปล่อยทีเดียว 13ตอน แล้วไปตามอ่านสแกนต่อ สรุปคุณพระเอกนางเอกเขาเป็นไงบ้าง เขาจะข้ามกำแพงได้มั้ยอะ 

คร่าวๆก็ประมาณนี้ 1ปีข้างหน้าเป็นไงบ้าง
ต่อไปจะเป็นสิ่งที่เราคาดหวังว่าแกใน1ปีข้างหน้าจะเป็น ไม่ต้องเครียดนะ เราแค่ลองนึกดูว่าเราจะเป็นไงในอนาคต แกก็รู้ว่าแกเป็นคนคิดมากขนาดไหนใช่มั้ยล่ะ 555
แกน่าจะรู้ตัวแล้วว่าสิ่งที่แกถนัดและยึดเป็นอาชีพจริงๆคืออะไร ให้เดาก็คงสายอิลัสนั่นแหละ
แกน่าจะพูดเก่งขึ้นกว่าตอนปีที่แล้วนี้ แน่นอนว่ากล้าพูดบนเวทีกล้าออกความเห็นด้วย แต่อาจจะยังติดอ่างเหมือนเดิม แต่ก็นั่นแหละ คิดว่ามั่นใจขึ้นกว่าเดิมแน่นอน
คิดโปรเจกต์จบได้แล้วสินะ
โสดเหมือนเดิมล่ะสิ นกตลอดกาลและนกตลอดไป 555555
เก็บเงินพอสำหรับทำฟันแล้ว และเก็บสำหรับ กรอ ได้พอควรแล้ว
แกมีความสุขดี เพื่อนมัธยมและมหาลัยมีความสุขดี ไม่มีดราม่าอะไร
แกไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า
แกมีความเป็น Introvert น้อยลง
พูดอ่านเขียนญี่ปุ่นได้บ้างแล้ว อังกฤษก็เก่งขึ้นด้วย!
แกเปลี่ยนชื่อเฟสเป็นชื่อจริงแล้ว เพราะอายชื่อเดิมเหลือเกินเวลาผู้ใหญ่มาเห็น

ก็ประมาณนี้ เอาจริงๆเราหวังแค่ว่าแกในอีก 1 ปีข้างหน้าจะมีความสุข เราเชื่อว่าแกพยายาม อู้บ้างนิดหน่อยตามประสา ถ้าท้อแท้ก็ให้นึกถึงเรา(เมื่อปีที่แล้ว) แกโตขึ้นแล้วจริงๆนะ แต่อาจจะโตช้าหน่อย เชื่อเราสิ เราคือแกนะ
แคปจดหมายนี้และเขียนตอบบนบล๊อคด้วย ปีหน้าก็เขียนจดหมายแนวนี้ส่งให้ตัวแกในปีหน้าๆอีกนะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็สู้ๆ แกทำได้ เราเชื่อมั่นในตัวแก
รักมาก ลดความอ้วนด้วยนะ

จากแกเมื่อปี 59


 

….เดี๋ยวนะ Arslan Senki กับ ReLIFE นี่ 1 ปีแล้วเรอะ แล้วไอ้ลดความอ้วนด้วยนะนั่นมันอะไรกันน่ะ หืม

พอเราอ่านจบแล้ว สิ่งที่คิดเป็นอย่างแรกคือ นี่ผ่านมาปีนึงแล้วเหรอเนี่ย ไวอย่างกับโกหกแน่ะ!

พอกลับมาถึงหอแล้วเราก็รีบเขียนตอบเลยค่ะ ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนสมัยมัธยมที่มี pen pal เลยล่ะ แน่นอนว่าเขียนจดหมายของปีถัดไปส่งไปแล้วด้วย

ตอบกลับก็ขอตัดเนื้อหาส่วนตัวเช่นเคยจ้ะ เขิล 555


 

ตอบกลับจดหมายจากวันที่ 20 กค 59 ที่เราพิมพ์ไว้ใน futureme.org

ถึงตัวเราเมื่อ 1 ปีที่แล้ว

เราลืมจริงๆแหละว่าเคยเขียนจดหมาย 5555 

เราอ่านจดหมายจบแล้วนะ ขอบใจมาก เรารักแกนะเว้ย พูดแล้วอาจจะฟังดูน่ากลัว คือหมายถึงเรารู้สึกรักตัวเองน่ะ(ฮา)

ตอนนี้ปี3ขึ้นปี4จ้ะ ผ่านฝึกงานภาคบังคับมาจะครบ2เดือนแล้ว เดี๋ยวต่อไปก็ต้องเตรียมตัวย้ายหอไปฝึกสหกิจต่อนะ แอบตื่นเต้นว่าจะเป็นเหมือนปีก่อนมั้ย

ตอนที่เมลนี้ส่งมารู้สึกจะเป็นประมาณทุ่มกว่านะ เราจำไม่ได้แล้วว่าตอนส่งนี่ส่งกี่โมง แต่ต่อไปถ้าส่งดึกอาจจะขอนอนก่อนจ้ะ เพราะตอนที่เขียนนี้(19 กค 60) ก็เพิ่งกลับจากที่ฝึกงาน ออกกำลังกายมาล่ะ

ตอบคำถามของแกจากเมื่อปีที่แล้วก่อนนะ ไล่ทีละข้อเลย

– ตัวตนที่แท้จริงนี่ไม่แน่ใจ แต่งานที่อยากทำเนี่ยพบแล้วล่ะ ต้องขอบคุณที่ฝึกงานตอนนี้ด้วยนะที่ให้โอกาสเราได้ใช้คีย์โปรแกรมที่แพงแสนแพงอย่าง Spine แต่หลังจากคืนคีย์แล้วอาจจะได้ไปพึ่งใบบุญ Dragonbone แทน(ฮา)

ทั้งนี้1ปีข้างหน้าอาจจะเปลี่ยนก็ได้

– ประโยคที่ว่า “เริ่มจากเบสิคก่อน” เนี่ย จำขึ้นใจจนวันนี้เลย และแน่นอนว่าตอนนี้กำลังเรียนดรออิ้งด้วยนะ เรียนจากเบสิคนี่ล่ะเพราะถ้าเบสิคยังไม่ได้ ของยากก็ไม่น่าไหว

ส่วนเรื่องไม่ productive นั้น มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะแกใช้เวลาในการทำชิ้นอันที่ว่าในการดูหนังดูอนิเม ซึ่งถามว่าผิดมั้ย ก็ไม่ ธรรมดานะถ้าแกอยากจะพักผ่อน หนีความเหนื่อยล้า ความเครียด ช่วง1ปีที่ผ่านมานี้เราก็เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งจนส่งผลต่อเกรดด้วย แต่แล้วไง เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ อย่างน้อยดูหนังดูอนิเมก็สนุกใช่มั้ยล่ะ

– อาการพูดติดอ่างหายยากมากจ้ะ ตอนก่อนฝึกงานแกเคยไปหาหมอจิตในมอนะ หมอบอกว่าห้ามจับผิดตัวเอง ไม่จับผิดตัวเองแล้วจะพูดคล่องขึ้น ก็จริงนะแต่ไม่ทั้งหมด ทุกวันนี้ปล่อยวางบ้างแล้วก็ยังติดอ่างอยู่ดี แต่ไม่เป็นไร สื่อสารได้ก็พอแล้ว 

– ส่วนเรื่องการพูดบนเวที เอาจริงๆก็ตายสนิทเหมือนเดิมนะ แต่ตอนไปสัมภาษณ์ฝึกงานเคยมีคนบอกเราว่าบุคลิกเราค่อนข้างกล้า แสดงว่าภาพลักษณ์เราดูกล้าพูดมากขึ้นนะ ยินดีด้วย!

– แกเข็ดกับงานดีไซน์ข้อมูลไปเลยล่ะ 555 ตอนนี้เรามาสายอนิเมทคาแรกเตอร์เกมแล้วนะ ขอบคุณวิชาเกมออนไลน์ด้วยนะ

– นอกจาก “ไม่รู้จริง อย่าพูด” แล้ว คงต้องมีเพิ่มอีกว่า “ไม่พูด เดี๋ยวบิน” ด้วยนะ แกรู้มั้ยเราเกือบโดนฟ้องอาญาเพราะผิดพรบ.คอม แล้วด้วยล่ะ 555

– ตอนนี้เราก็เริ่มออกกำลังช่วงฝึกงานเหมือนเดิมนะ แต่โชคดีที่คอนโดที่ฝึกงานมีฟิตเนส เราวิ่งมาได้เดือนกว่า รู้สึกเหมือนเป็น routine แล้วล่ะ บางทีมีบ่นว่าไม่ได้ออกกำลังอีกแล้วเหรอ(แต่พอออกก็บ่นว่าเหนื่อยชิบหายเลยโว้ยหรือต้องกินเยอะๆก็เริ่มคิดมากว่า แป้งอีกแล้วเหรอ 

– ตอบเรื่องอนิเมทั้งหลายจ้ะ

Arslan senki ยังไม่มีซีสามนะ และเราก็รอดูอยู่ ส่วน Kuromukuro จบผิดหวังมากเลย 5555

91 Days สนุกแต่พล็อตหนักโคตร ให้สัก 9/10 นะ แต่เอาจริงๆ 1 ปีผ่านมานี้ถ้าไม่ได้อ่านเมลนี้คงลืมไปแล้วล่ะ

ReLIFE กำลังมาถึงช่วงท้ายเรื่องแล้วนะ ใกล้จบม.6กันแล้วล่ะ กำแพงที่กั้นไว้ค่อยๆถูกพัง แต่เหมือนเจ้าตัวเองที่ยังไม่กล้าข้ามไปด้วยเหตุผลต่างๆ

– โสดเหมือนเดิม ใช่ ซื้อหวยก็รวยแล้วล่ะ 555

– เงินเก็บหมุนอยู่เรื่อยๆ เอาไปซื้อของที่อยากได้บ้าง หมุนรายเดือนบ้าง เงินเก็บไม่ค่อยเพิ่มจากปีที่แล้วเท่าไหร่นะ น้อยลงด้วย (แง้)

– เปลี่ยนชื่อเฟสแล้วจ้ะ เหตุผลตามที่ว่านั่นแหละ และเพื่อเป็นทางการด้วย แต่ยังแชร์ข่าวอนิเมะหรือโพสเรื่อยเปื่อยเหมือนเดิมนะ

– แกไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้าเว้ย แต่แกชอบจับผิดตัวเอง แกเลยเครียดไง

– โปรเจกต์จบโดนบังคับสหกิจนะ จริงๆเราอยากทำเกม

– พูดอ่านเขียนญี่ปุ่นได้บ้างเพราะได้เรียนไปบ้างแล้ว อาจารย์สอนดีเนอะ

ก็ประมาณนี้ ขอบใจมากนะที่ส่งมา ส่วนภาพรวมตอนนี้เป็นไงจะขอเขียนบอกพร้อมกับจดหมายถึงปีหน้าแล้วกัน

เป็นอย่างที่แกบอก มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไป เราว่าเราอาจจะโตช้าอย่างที่แกว่านั่นแหละ แต่ตอนนี้เรามีความสุขดีจ้ะ 

รักแกเหมือนกัน ประสบการณ์ในตอนนั้นเป็นสิ่งที่ดีและชวนคิดถึงในตอนนี้นะ ขอบใจมาก

จากตัวแกในปี60

 

.

.

.

ปลรู้สึกว่าผอมลงนิดนึงนะแต่น้ำหนักเท่าเดิม 55555

 

 

Advertisements