009 | Review – Utawarerumono

วันนี้จะขอมารีวิวอนิเมะญี่ปุ่นเรื่อง Utawarerumono หรือบางทีก็เห็นชื่อไทยเรียก “กองทัพสนมถล่มปฐพี”

ซึ่งความจริงคนถล่มปฐพีไม่ใช่สนมเลย ก็กองทหารที่แหละ แต่พอดีพระเอกเราเป็นจักรพรรดิ และมีสาวๆในสังกัดที่มีบทบาท(และที่คนนอกมองเป็นสนมแต่ความจริงพวกเธอไม่ใช่ภรรยา)หลายคนก็เท่านั้นเอง

เรื่องนี้ค่อนข้างเก่าแล้ว แต่เพิ่งได้มีโอกาสดู และพอดูจบก็พีคมากจนต้องมาเขียนแนะนำเลยทีเดียวค่ะ

14705_n20061023_03_utawareradio

Utawarerumono  (うたわれるもの , The One Being Sung) , Spring 2006

Action, Sci-Fi, Drama, Fantasy 


ครั้งแรกที่เราเห็นตัวละครในเรื่องนี้ที่มีหูหาง มันเป็นภาพใสๆ ตัวละครกำลังยิ้มร่าในฉากหลังสงบสุข เราจึงไปนึกถึงเรื่อง Dog Days ซึ่งฉายใกล้ๆกัน แต่เนื้อเรื่อง(เท่าที่เรานั่งดูจากเพื่อน)จะออกแนวมุ้งมิ้งใสๆ เป็นแนวที่เราเฉยๆ ช่วงที่ฉายใหม่ๆจึงไม่ได้หาเรื่องนี้ดู แต่ก็ได้ไปอ่านรีวิวของคุณ Cammy ซึ่งก็นานจนลืมไปแล้วและไม่ได้สนใจ (โพสนี้ก็จะมารีวิวแบบเดียวกันแหละ ขอเป็นอีกเสียงที่แนะนำให้ไปดู)(ฮา)

ตอนนั้นคิดแต่ว่า พระเอกใส่หน้ากาก และรายล้อมด้วยสาวๆ เนื้อเรื่องคงไร้สาระแหงๆ(ฮา) ตอนประกาศอนิเมภาค 2 เห็นโปสเตอร์ก็คิดต่อว่า สงสัยภาคแรกถอดหน้ากากได้แล้วมาใช้ชีวิตผาสุกต่อ (ซึ่งความจริงแล้วไม่ใช่เลยยยยย เดี๋ยวจะกล่าวถึงในส่วนต่อไปค่ะ)

และพอเห็นเกมภาค 2 เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษวางขาย มีคนให้คอมเมนต์ว่า “ให้พวกชาวต่างชาติได้รับรู้ความสุดยอดของเนื้อเรื่องบ้าง”  เราถึงเริ่มอยากรู้ว่า อะไรมันจะสุดยอดปานนั้น!

คำเตือน : ยาวมากกกกกกก จากนี้เนื้อหาจะค่อนข้างสปอยล์นะคะ แต่จะพยายามเตือนตัวแดงๆไว้นะ


ที่มาของเรื่อง

Utawarerumono ต้นฉบับภาคแรกเป็นเกมPC ตั้งแต่ปี 2002 แนวเกม SRPG ผสม visual novel เนื้อหามี 18+ (เกมโป๊นั่นแหละคุณ) ดังนั้นลิสต์รายชื่อตัวละครจะมีผู้หญิงซะเยอะ และถ้าดูดีๆในอนิเมจะรู้เลยว่า ฉากไหนที่ในเกมมี”ต่อ”แน่นอน แต่เอาจริงๆนะ พล็อตมันดีจนฉากโป๊ไม่จำเป็นเลย แต่สำหรับเรื่องนี้ดูจะจำเป็น เพราะมันมีภาคต่อเนี่ยสิ…

Utawarerumono ที่เรากำลังจะพูดถึงนี้คือเวอร์ชั่นอนิเมะความยาว26ตอน ซึ่งนำเนื้อเรื่องเกมภาคแรกมาทำ และค่อนข้างตัดทอนรายละเอียดไป แต่ที่เอามาทำนี่สำหรับเราก็ถือว่าครบเครื่องแล้วล่ะ เพราะเราไม่รู้เนื้อเรื่องเกม (ถ้าไม่ตัดน่าจะประมาณ30+ตอนได้มั้ง) นอกจากนี้ตัวเกมยังมีต่ออีก 2 ภาค คือ

Utawarerumono – itsuwari no kamen (เวอร์ชั่นภาษาอังกฤษเพิ่งวางขาย ส่วนเวอร์ชั่นอนิเมฉายช่วง Fall 2015 ซึ่งจะกล่าวถึงในโพสต่อไป อิอิ) และ

Utawarerumono – futari no hakuoro (เพิ่งขายเวอร์ชั่นญี่ปุ่นเมื่อ 2016 ที่ผ่านมา)

สนใจไปหาเล่นกันได้นะ!


เนื้อเรื่อง

เนื้อเรื่องเปิดด้วยบรรยากาศแบบยุคโบราณ ผู้ชายคนนึงได้รับความช่วยเหลือจาก เอรูรุ สาวชาวบ้านที่อาศัยอยู่กับ อารูรุ น้องสาว และ ทซึคุรุ คุณยาย เขาบาดเจ็บหนักและจำเรื่องราวของตัวเองก่อนหน้าไม่ได้ และมีสิ่งนึงที่เขาประหลาดใจคือ นอกเหนือจากเขาแล้ว ทุกคนมีหู หาง เหมือนกับสัตว์ชนิดต่างๆ ส่วนเขาไม่ได้มีหู แต่มีหน้ากากที่ติดแน่นจนแกะไม่ออกแทน คุณยายได้ตั้งชื่อให้เขาว่า “ฮาคุโอโระ”

ระหว่างที่ฮาคุโอโระอาศัยอยู่ที่หมู่บ้าน เขาให้การช่วยเหลือในเรื่องต่างๆจนเป็นที่ไว้วางใจของชาวบ้าน(เพราะมันสมองของเขา) และในขณะเดียวกันนั้น เขาก็ได้รับรู้สภาพในหมู่บ้าน(“ยามามุระ”)และสภาพของประเทศ(“เคนาชิโครูเป”) ที่แท้จริง หมู่บ้านที่เขาอยู่เป็นบ้านห่างไกลที่ชายแดน มีคนหนีทหารมาขออาศัยบ่อยๆ และมีขุนนางหน้าเลือดมาขูดรีดขูดเนื้ออยู่เป็นประจำ ส่วนตัวจักรพรรดิผู้ปกครองประเทศเองก็ไม่ได้ทำอะไรมากกว่าใช้อำนาจกดขี่ชาวบ้าน ทำตามใจให้ตัวเองอยู่สุขสบาย

ชาวบ้านเองก็ใช่ว่าจะพอใจ แต่ทำไงได้ ก็พวกเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้น เรียกได้ว่าเป็นจุดพลิกผันครั้งแรกของเรื่องเลย ทำให้ฮาคุโอโระและชาวบ้านตัดสินใจที่จะเริ่มก่อกบฎ เขาออกนำขบวนกบฎชาวบ้านสู่สนามรบ ไล่โค่นล้มตั้งแต่ขุนนางไปจนท้ายที่สุดก็จัดการกับจักรพรรดิได้สำเร็จ เขาได้รับการยกย่องจากทุกคนให้เป็นจักรพรรดิคนต่อไป มีคนที่จะมาจงรักภักดีช่วยงานของเขา และเขาก็ได้เปลี่ยนชื่อประเทศเป็น “ทซึคุรุ” เพื่อเป็นเกียรติแก่คุณยายผู้มอบชื่อให้

นี่เป็นแค่พล็อตคร่าวๆในส่วนแรกของเนื้อเรื่องนะคะ จากนี้จักรพรรดิฮาคุโอโระจะต้องรับมืออะไรอีกมากมายเลยล่ะ


ตัวละคร (หลักๆ)

ต้องบอกก่อนว่าเรื่องนี้ตัวละครเยอะมากกกก เพราะเป็นแนวสงครามนี่แหละ ฝั่งพระเอกก็เกือบ 10 คนได้แล้ว

hakuoro-utawarerumono-3-24

ฮาคุโอโระ – พระเอกของเราที่จนจบเราแม้เราไม่ได้เห็นหน้า แต่เสียงหล่อเหลือเกิน (คุณ Koyama Rikiya เจ้าเดียวกับ คิริซึงุ Fate/Zero) อายุน่าจะประมาณวัยกลางคน ผู้ตื่นมาพร้อมกับความทรงจำว่างเปล่า แต่ฉลาดเป็นกรด มีความสามารถทั้งในเรื่องการบริหาร การวางแผน วิทยาการต่างๆ ฝีมือการต่อสู้ก็ไม่เลว ใช้พัดเหล็กเป็นอาวุธ โคตรเท่เลย (เวอร์ชั่นอนิเม)ดูจะไม่ค่อยรู้ทันเรื่องผู้หญิงสักเท่าไหร่ เขาคือผู้นำกองกำลังกบฎและได้ขึ้นเป็นจักรวรรดิของประเทศ

อดีตของฮาคุโอโระคือส่วนสำคัญของเนื้อเรื่องเลยล่ะ

eruru_anime

เอรูรุ – สาวน้อยผู้พาฮาคุโอโระมาที่หมู่บ้าน อายุน่าจะประมาณ16-17 หูกับหางเป็นของหมาป่า เธอกำลังเรียนศาสตร์การเป็นเภสัชกรจากคุณยายของเธอ รักและเป็นห่วงน้องสาวของตนเองมาก ต่อมาทั้งเธอและน้องสาวได้ติดตามฮาคุโอโระไปในฐานะคนใกล้ชิดในครอบครัวและกลายเป็นเภสัชกรประจำพระราชวัง

aruru-9842

อารูรุ – น้องสาวของเอรูรุ ในภาคนี้เธอยังเป็นเด็กน้อย หูกับหางเป็นของหมาป่า เป็นเด็กที่ได้รับสมญา “พระแม่แห่งป่า” เนื่องจากสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้ เธอเลี้ยงเสือขาวตัวใหญ่ชื่อ มุคุรุ ไว้ โดยที่เวลาไปไหนมาไหนเจ้าเสือขาวก็จะเป็นพาหนะให้เสมอ มองฮาคุโอโระเป็นพ่อ

tusukuru_4494

ทซึคุรุ – คุณยายของเอรูรุและอารูรุ หูกับหางเป็นของหมาป่า เป็นเภสัชกรที่มีทั้งความสามารถและชื่อเสียงในหมู่เภสัชกรด้วยกัน เชื่อว่าในอดีตอาจจะเคยมีบทบาทสำคัญในระดับประเทศ

oboro-utawarerumono-30-8

โอโบโระ – อดีตลูกขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่ตัดสินใจเข้าร่วมกับกองกำลังกบฎ เรียกฮาคุโอโระว่า “พี่”และคอยติดตามช่วยเหลือ(โดยเฉพาะเรื่องสงคราม) เมื่อประเทศถูกปกครองโดยฮาคุโอโระ เขาก็ยังคงอยู่เป็นผู้ช่วยของฮาคุโอโระ เชี่ยวชาญเรื่องการสังหารระยะประชิดและรวดเร็ว มีน้องสาวที่ป่วยหนักอยู่คนหนึ่ง และมีข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ 2 คน

yuzuha-utawarerumono-60

ยูซุฮะ – น้องสาวของโอโบโระ หูกับหางเป็นของแมว ป่วยเป็นโรคหัวใจ และตาบอดทั้งสองข้าง (อยู่ในการดูแลของทซึคุรุ และเอรูรุในภายหลัง) ลุกเดินไปไหนไม่ค่อยได้ แต่ก็เป็นคนชอบเรียนรู้ มักจะถามไถ่ถึงโลกภายนอกบ่อยๆ ด้วยความที่ตาไม่เห็น เธอจึงมีสัมผัสอื่นๆพิเศษกว่า สามารถรับรู้ตัวตนที่ตาคนปกติไม่สามารถรับรู้ได้

5a046ec69f2d1d3c58c280a10bd51e221239685509_full

โดรี และ กุร่า – 2 ฝาแฝดข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของโอโบโระ ยิงธนูแม่นมากจนต่อมาได้เป็นหัวหน้าหน่วยธนูของประเทศ ในอนิเมทำให้ทั้งสองดูไม่ออกว่าเป็นเพศอะไร(น่าจะหญิง) แต่ต้นฉบับในเกมให้เป็นเด็กผู้ชาย ทั้งคู่หน้าเหมือนกันจนแยกไม่ออก กระทั่งใช้เสียงพากย์เดียวกัน(ฮา) นับถือฮาคุโอโระเป็นพี่ใหญ่เช่นเดียวกับนายท่านของพวกเขา

benaui

เบนาวี – หัวหน้าทหารที่เดิมเคยรับใช้จักรพรรดิองค์ก่อน ซึ่งจริงๆแล้วเขาก็ไม่ค่อยพอใจนัก เมื่อกลุ่มปฏิวัติมาถึงพระราชวัง เขาตัดสินใจปลิดชีพจักรพรรดิองค์ก่อนด้วยตนเอง (อาจจะเพื่อที่จะไม่ให้ฮาคุโอโระมีประวัติไม่ดี) และซาบซึ้งในบุญคุณของฮาคุโอโระ จากนั้นก็ทำหน้าที่หัวหน้าทหารใต้บัญชาของฮาคุโอโระ เป็นทั้งนายทหารผู้ซื่อสัตย์ และเลขาประจำตัว มีความสามารถและเก่งกาจเมื่ออยู่บนสนามรบ

kuro_4853

คุโร่ – ทหารผู้แข็งแกร่งที่ตามรับใช้เบนาวี และคอยรับตำแหน่งกองหน้าประจันข้าศึก ถ้าเปรียบทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน คุโร่จะให้อารมณ์เหมือนคุณน้าผู้แข็งแกร่งที่คอยแบ็คอัพญาติพี่น้องและเอ็นดูหลานๆ(ฮา)

urutori-utawarerumono-6-19

อุรุโทรี่ – เจ้าหญิงจากประเทศชื่อ “องคามิยามุไค” ซึ่งเป็นประเทศที่ประชากรไม่มีหูหาง แต่จะมีปีกสีขาวที่หลัง และมีความสามารถด้านเวทมนต์ เดิมมาเพื่อตรวจสอบความเป็นไปหลังประเทศทซึคุรุเกิดใหม่ แต่ต่อมารับหน้าที่เป็นทูตเจริญสัมพันธไมตรีกับต่างประเทศของทซึคุรุแทน เป็นคนที่มีไหวพริบและบางครั้งก็เป็นที่ปรึกษาราชการของฮาคุโอโระ

kamyu-utawarerumono-8-95

คามิว – เจ้าหญิงคนรองจากองคามิยามุไค ผู้เป็นน้องสาวของอุรุโทรี่ เธอเป็นคนเดียวที่มีปีกสีดำ เป็นเพื่อนสนิทของอารูรุ และยูซุฮะ ค่อนข้างมีบทสำคัญในภายหลัง

karula-utawarerumono-5-62

คารุร่า – สาวใหญ่อดีตทาสจากประเทศห่างไกล ได้หนีมาที่ทซึคุรุ และฮาคุโอโระได้ช่วยไว้ จึงตัดสินใจอยู่คอยรับใช้ หูกับหางของเธอเป็นของเสือดาว ซึ่งคนเผ่านี้จะพิเศษกว่าเพื่อนหน่อยตรงที่มีกำลังวังชามากกว่า สามารถแบกดาบเล่มใหญ่โตฟาดไปมาได้ เป็นหน่วยโจมตีหนักเช่นเดียวกับคุโระ แต่ไม่ค่อยออกสนามรบถ้าไม่จำเป็น ถ้าว่างจะหาสาเกมาดื่มให้หนำใจ และไม่ยักจะเมาซักที คารุร่าเปรียบเหมือนเจ๊ใหญ่ที่อ่านขาดทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกของเอรูรุ เธอมักจะอยู่กับอุรุโทรี่ และต่างฝ่ายต่างแคร์กันในฐานะเพื่อน

touka

โทวกะ – หญิงสาวผู้มีปีกนกฮูกที่หู เดิมรับใช้หัวหน้านายทหารประเทศอื่นที่เข้ามารุกราน แต่เมื่อค้นพบว่าหัวหน้าของตนถูกหลอกใช้จึงแปรพักตร์มาอยู่ข้างฮาคุโอโระ และทำหน้าที่เป็นองครักษ์ประจำตัว เป็นนักดาบที่เก่งและรวดเร็วมากขนาด slowmotion ยังไม่ทัน(อันนี้จริงจัง 555) แต่นิสัยออกจะป้ำๆเป๋อๆ เหมือนเด็ก แต่เป็นคนจริงใจ สนิทกับคารุร่าพอสมควร

tropes_kuya_1262

คูยะ – เจ้าหญิงจากประเทศ “คุนเนคามุน” ผู้นับถือเทพต่างองค์กับประเทศทซึคุรุและประเทศอื่น หูกับหางเป็นของกระต่าย จริงๆแล้วคูยะเป็นผู้นำจิตใจดี และมักจะแอบเดินทางมาขอคำปรึกษาจากฮาคุโอโระอย่างลับๆอยู่บ่อยครั้ง แต่ด้วยเหตุการณ์หลายอย่าง ทำให้เธอต้องตัดสินใจเป็นศัตรูและออกโจมตียึดครองประเทศรอบด้าน รวมไปถึงประเทศของฮาคุโอโระด้วย

นี่พยายามแนะนำตัวละครที่อยู่ฝั่งพระเอกแล้วนะคะ สังเกตว่าจะมีแต่ผู้หญิง จริงๆตัวละครชายก็เยอะแต่จะเป็นตัวละครรองกับฝั่งตัวร้าย(?)มากกว่า แต่ที่น่าสนใจคือ เรื่องนี้ได้วางสเกลเรื่องไว้ใหญ่มาก จะเห็นได้จากการมีตัวละครที่มาจากหลายประเทศ แถมมีเรื่องการนับถือเทพต่างองค์ด้วย


ทำไมเราถึงชอบเรื่องนี้ 

uwm14-01

อย่างแรกที่เราชอบเลยคงหนีไม่พ้นเรื่องการ “สร้างโลกของมนุษย์หูหาง” ที่มีความเป็นโลก มีหมู่บ้าน มีประเทศ มีชนเผ่า มีศาสนา(เทพที่นับถือ) และมีความขัดแย้ง มีสงคราม ซึ่งไม่ต่างจากมนุษย์อย่างเราๆเลย (จะต่างก็ไอ้ตรงชื่อภาษาชื่อเผ่าที่จำยากเหลือเกินนี่ล่ะ)

เพื่อความเข้าใจ สำหรับโลกของ Utawaremono เป็นโลกที่ใช้ setting ในยุคโบราณ ยังไม่มีไฟฟ้า หรือเทคโนโลยีแบบปัจจุบัน แต่มีเวทมนต์ และอะไรบางอย่างที่ต่างจากโลกมนุษย์ เช่น หินเรืองแสงที่ใช้แทนหลอดไฟ หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆ โดย”มนุษย์”ในเรื่องคือคนที่มีหูหาง หรือปีก ซึ่งเป็นเรื่องปกติของโลกใบนี้

ประเทศที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องคือประเทศทซึคุรุ (เดิมชื่อ เคนาชิโครุเป) ปกครองโดยฮาคุโอโระ พระเอกของเรา ซึ่งระบบประเทศจะมีศูนย์กลางอำนาจที่จักรพรรดิ ประชากรมีหลากหลายเผ่า(หูหางต่างกัน) ตัวเมืองประกอบด้วยเมืองหลวง และเมืองย่อยๆกระจายตามเขตแดน มีภูเขาเป็นกำแพงธรรมชาติ มีการตั้งด่านกั้นระหว่างประเทศ และมีด่านปราการป้องกันในประเทศตามลำดับ เมืองยามามุระที่เป็นบ้านเกิดของเอรูรุเป็นเมืองเล็กๆที่ชายแดนประเทศ

ซึ่งตัวประเทศทซึคุรุเองก็จะมีประเทศอื่นๆรายล้อม ส่วนใหญ่มักจะเข้ามาก่อสงครามเพื่อขยายขนาดประเทศ น้อยครั้งที่ฝั่งทซึคุรุเองจะไปก่อก่อน และส่วนใหญ่ใครมาก็ต้องพ่ายเสียประเทศให้ทซึคุรุตลอดล่ะน่า…

สำหรับเรื่องเทพที่มนุษย์หูหางนับถือ จะมี 2 องค์ได้แก่

เทพ “วิตซึอารุเนมิเทีย” (ชื่อเล่น เทพขาว) ซึ่งประเทศทซึคุรุและประเทศใกล้เคียงนับถือ โดยมีประชากรของประเทศ “องคามิยามุไค” ซึ่งเป็นชนเผ่าเดียวที่มีปีก และใช้เวทมนต์ได้ ทำหน้าที่เป็นนักบวชผู้อุทิศตนให้เทพองค์นี้ ดังนั้นคนเผ่าอื่นจะให้ความเคารพเผ่านี้เป็นพิเศษ โดยเผ่านี้จะไม่สามารถสร้างสงครามและจะไม่ถูกรุนรานจากประเทศผู้นับถือ (หรือถ้าประเทศต่างศาสนาจะมารุกราน ประเทศผู้นับถือก็จะมาปกป้องทันที)

เทพ “องวิไตคายัน” (ชื่อเล่น เทพดำ) เป็นเทพที่ประเทศคุนเนคามุนนับถือว่าเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด

เหตุที่เรากล่าวถึงเทพ เพราะเทพนี่แหละคือประเด็นหลักของเรื่องนี้เลย

uwm12-01
แม้แต่เด็กน้อย ก็ช่วยเหลือในสงครามได้!

 

อย่างที่สองที่เราชอบ เพราะเรื่องนี้มันเป็นแนวสงครามยังไงล่ะ!

คุณดูสิ มนุษย์หูหาง สาวรุ่น สาวใหญ่ เวทมนต์ ทหารหนุ่มหล่อ พระเอกลืมอดีต ฉากหลังไม่ทันสมัย วัตถุดิบมีความเป็นแนว”ข้ามมาต่างโลก”มากเลยนะ! แต่บอกเลยว่าไม่มีการข้ามมาต่างโลก (ข้ามอย่างอื่นมาแทน)(ฮา)

สงครามก็ไม่ใช่สงครามใสๆ ฆ่าเป็นฆ่า เลือดเป็นเลือด ศพนอนเกลื่อน มีภาพรุนแรงแต่น้อยมากนับครั้งได้ เอาแบบที่เราว่าสุดๆ ของเรื่องคือศัตรูโดนพันขาดสะพายแล่งเลือดกระฉูด เลือดนองพื้นเยอะๆ และเศษเนื้อนิดหน่อยจากระเบิด

ฮาคุโอโระในฐานะผู้นำกบฎก็ไม่ได้มีความโลกสวยแต่อย่างใด ทุกครั้งที่มีการลุกฮือต่อต้าน จะต้องมีการฆ่าฟัน และเขาเองก็คือคนนำชาวบ้านไปฆ่าฟันทหารชาติเดียวกัน เขารู้ตัวดีว่ามีการฆ่าฟันเกิดขึ้น

เมื่อได้เป็นจักรพรรดิ ก็ใช่ว่าเวลาข้าศึกโจมตีจะนำทหารปลุกใจออกสู้จนตัวตายแบบไม่คิด ทุกครั้งที่มีสงครามเขาก็มีการวางแผน หลอกล่อ มีการคำนึงถึงกองกำลังและทรัพยากร สร้างเครื่องทุ่นแรง ทำอย่างไรก็ได้ที่จะช่วยชาวบ้านและทหารไว้ให้ได้มากที่สุด เรียกว่าเป็นผู้นำประเทศที่สุดยอด ชาวบ้านต่างนับถือตัวเขาอย่างมาก

****จากนี้มีสปอยล์เนื้อหาบางส่วน สามารถข้ามไปอ่านสรุปตอนท้ายได้เลยนะ****

 

แต่เรื่องนี้ไม่ได้เสนอแต่ผู้นำดีๆแบบฮาคุโอโระคนเดียว เรายังมีผู้นำจอมเผด็จการ ที่เห็นประชาชนเป็นแค่ตัวหมาก ยังมีผู้นำที่เป็นหุ่นเชิด ถูกหลอกใช้ ทุ่มทำอะไรวิปริต ก่อสงครามเพราะต้องการขยายดินแดน ก่อสงครามเพราะเห็นต่าง ก่อสงครามเพื่อล้างแค้น ก่อกบฎเพื่อทวงคืนสิทธิ ฯลฯ ซึ่งก็จะเดือดร้อนฮาคุโอโระที่ต้องไปช่วยจัดการเสมอ

ตัวอย่างที่เราเห็นใจสุดก็คงจะเป็นหมวดก่อสงครามเพื่อล้างแค้น ซึ่งส่วนนี้เป็นส่วนเกือบท้ายเรื่องที่ก็เป็นจุดพลิกตอนท้ายเช่นกัน เจ้าหญิงคูยะจากคุนเนคามุน ประเทศผู้นับถือเทพดำเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด  เธอเป็นเจ้าหญิงวัยรุ่น คือเป็นวัยรุ่นก็ต้องปกครองประเทศแล้ว เธอก็มีข้ารับใช้คอยช่วยงานนะ แต่ประเด็นคือข้ารับใช้พยายามวางอำนาจเสมอตัวเธอ

เนื่องจากประเทศของเธอโดนโจมตีเพราะเรื่องศาสนา ชาวบ้านตามชายแดนล้มตายไปเยอะ ที่เหลืออยู่ก็หวาดกลัว อยู่กันไม่เป็นสุข ครั้งหนึ่งกองกำลังของเธอสามารถป้องกันเมืองได้ เพราะใช้ “อาวุธลับ” ที่มี และเมื่อแสนยานุภาพของอาวุธลับโด่งดัง เสียงข้ารับใช้ก็เริ่มแตกเป็น 2 ฝ่ายคือ จะพอแค่นี้ หรือจะลุยต่อ

ปรากฎว่าเสียงข้าง”ลุยต่อ” มากกว่าเพราะชาวบ้านตามชายแดนร้องขอความสงบสุข ทั้งๆที่คูยะไม่ได้อยากทำสงครามเลย เธอเกลียดการฆ่าฟัน แต่สุดท้ายก็จำต้องสั่งการรบ โดยอยู่ภายใต้การควบคุมของขุนนาง และเบื้องหลังของแผนทั้งหมดก็มาจากท่านเทพดำนั่นเอง

เมื่อคุนเนคามุนโจมตีทซึคุรุ ฮาคุโอโระจึงต้องเข้ามาข้องแวะเรื่องการเมืองภายในของที่นี่ ก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรม และเสียอำนาจการปกครองให้ทซึคุรุทั้งหมด ยังดีที่ฮาคุโอโระไม่บังคับเปลี่ยนศาสนาน่ะนะ

 

uwm10-01
หนึ่งในฉากที่ละเอียดอ่อนดี เราชอบฉากนี้นะ

 

อย่างที่สาม เพราะบทเท่าเทียม และไม่ได้เครียดตลอดเวลา

ตัวละครออกจะเยอะแยะ แต่เนื้อเรื่องกลับแบ่งได้ลงตัว ทุกคนได้บทตามความเหมาะสมของความสามารถ ที่สำคัญไม่มีการแบ่งชายหญิง เรื่องนี้เท่าเทียมทุกอย่าง กระทั่งเด็กยังดื้อไปอยู่กลางสนามรบได้เลยเอ้า

ถ้ามีสงคราม พวกหน่วยทะลวงฟันอย่าง คุโร่ คารูร่า ก็จะออกไปทำงาน  ถ้าต้องมีการควบคุมกองทัพใหญ่ เบนาวีก็จะออกโรง ถ้าส่วนไหนเป็นหน้าที่ของผู้นำ เช่น ตัดสินกับผู้นำด้วยกัน ลูกน้องอย่างเบนาวีก็จะยอมถอยให้ฮาคุโอโระจัดการแต่โดยดี หรือถ้าเป็นเรื่องการเจรจา อุรุโทรี่ก็จะจัดการให้ เอรูรุก็คอยซัพพอร์ตในเรื่องการพยาบาล ไม่มีการออกไปขัดจังหวะรบแต่อย่างใด (แต่ก็มีดื้อแอบตามฮาคุโอโระไปเพราะเป็นห่วง) พวกเด็กๆพอผู้ใหญ่ออกรบก็ไม่งอแง ยกเว้นอารูรุคนนึง(ฮา)

เรื่องนี้เราจะไม่ค่อยเห็นตัวละครอ่อนแอ เหลาะแหละสักเท่าไหร่ แม้กระทั่งตัวละครที่เป็นเด็กก็ตาม เพราะทุกคนรู้หน้าที่ของตนเองดี

ที่สำคัญเรื่องนี้ไม่ได้เครียดทุกตอนนะะะ ประเทศทซึคุรุก็มีบรรยากาศสงบสุขเหมือนกัน แน่นอนเรื่องรักๆใคร่ๆก็มีด้วย

เนื้อเรื่องมีหลายส่วนที่บอกเล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลหรือบรรยากาศนอกการรบ เช่น แก๊งสามสาว อารูรุ-ยูซุฮะ-คามิว ,แก๊งซดสาเกระบายความเครียด คารูร่า-อุรุโทรี่-โทวกะ ความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้องของฮาคุโอโระกับเบนาวี ที่นึกแล้วน่าสงสารทั้งคู่ คนนึงวันๆนั่งทำแต่เอกสารไม่ได้เที่ยวเล่น อีกคนก็หัวร้อนบังคับให้อยู่ทำเอกสาร หรือความสัมพันธ์แนวเพื่อนลองฝีมือระหว่าง โอโบโระ-คุโระ-เบนาวี เรียกได้ว่ากลุ่มคนที่อยู่ในวังสนิทกันเหมือนครอบครัวมากๆ

****จากนี้สปอยล์แหลกลานจ้า****

 

uwm13-03
มี”ต่อ”แน่นอน!!!

 

อย่างสุดท้าย เพราะฉากจบยังไงล่ะะะะะ

โถ ตอนแรกเราเดานะว่าฮาคุโอโระมันต้องมาจากต่างโลก ที่ไหนได้ นี่มันโลกล่มสลายหลังจากยุคมนุษย์หูกลมทำลายบรรยากาศจนอยู่ไม่ได้ ต้องหนีไปใต้ดิน วิทยาการล้ำสมัย มีสร้างมนุษย์เทียม GMO มีหูหาง(คนต้นคิดนี่รู้รสนิยมเลยนะ หุหุ) แต่ก็มีเทพตัวจริง เทพที่มันมีเวทมนต์และเสกแบบเทพได้จริงๆ แล้วฮาคุโอโระเราก็คือเทพที่ว่า เพราะอดีตนางเป็นนักโบราณคดีที่บังเอิญขัดหูขัดตาเพื่อน โดนยิงตายแต่เลือดกระเซ็นไปโดนซากฟอสซิลเทพ จนเทพขอเกิดใหม่ในร่างนาง และนางก็เป็นอมตะด้วยเลือดเทพ กลายเป็น iceman ได้มาสร้างครอบครัวกับมิโคโตะสาวหูหางที่นางประทับใจ แต่หลังจากได้อิสระ ได้ขึ้นบนดิน เมียก็โดนฆ่าทิ้ง ลูกโดนจับไป GMO ต่อ พ่อ iceman เราก็เดือดใช้พลังเทพเสกมนุษย์เป็นสไลม์ ส่วนตัวเองออกไปเป็นเทพโดนผนึกให้มนุษย์หูหางนับถือ

โอ้โห สเกลเรื่องมันไปไกลมาก มันไกลเกินไปแล้วววว 55555

ตอนท้ายเทพที่จู่ๆแยกไปเป็นฝ่ายขาวฝ่ายดำก็มาต่อยกัน(นี่ก็ไม่เข้าใจว่ามันแยกกันได้ไง) มีลูกสาวเทพที่ก็เป็นอดีตมนุษย์GMOรุ่นแรกๆ อยู่มาเป็นร้อยปีไม่ตาย เพราะสืบทอดผ่านเด็กสองบุคลิกในครอบครัวชาวมนุษย์ปีก และหวยก็มาลงที่คามิว โอ้โห อะไรมันจะปานนั้น สรุปคือ โอ้โห ผูกเรื่องได้ไง เราคาดไม่ถึง ที่สำคัญให้พระเอกเป็นลาสบอส คิดไม่ถึงจริงๆ

กลับมาที่ทซึคุรุ ต้องบอกก่อนว่าเราทีมเอรูรุนะ เราโอเคกับฉากตอนฮาคุโอโระโดนผนึกมาก ตอนอารูรุร้องไห้น้ำตาเราก็จะมาละ พอเพลง kimi ga tame ขึ้นเท่านั้นแหละน้ำตาเรามาเลย เพลงนี้มันดีมากทั้งทำนองและความหมาย นักพากย์ของทั้งสองคนก็ทำได้ดีมาก บทเขียนได้ดีมาก ลำดับภาพก็ดีมาก ฉากที่เอรูรุเดินเข้าไปใกล้ตัวฮาคุโอโระในห้วงแห่งความว่างเปล่า เสียงก้าวเท้าดังเอี๊ยด จังหวะที่เธอกระโดดเข้าไปหา จังหวะที่ฮาคุโอโระหันมาอ้าแขนรับ แล้วทั้งคู่ก็จูบกัน มันเพอร์เฟกต์มากกกกกกก มันทำให้รู้ว่า เออนี่แหละพรหมลิขิต มันมีจริง เอรูรุคือมิโคโตะกลับชาติมาจริงๆ โชคชะตาได้ให้ทั้งคู่มาเจอกันจริงๆ และความรักที่ทั้งคู่มีให้กันเป็นของจริง

//ปริ่ม ซับน้ำตาแพรพ ต้องดูให้ได้นะฉากนี้สุดยอดจริงๆ

จบเรื่องก็ไม่ได้จบแบบ จบแล้วจบเลย ตัวละครทุกตัวก้าวต่อไปข้างหน้า แต่ก็ไม่มีวันลืมเรื่องของฮาคุโอโระ

สรุปแล้วคือ อิ่มเอม ประทับใจ ตัวเอกมีเหตุผล ตัวร้ายก็มีเหตุผล แบ่งบทเท่าเทียม ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆในเนื้อเรื่องหลัก

…เออแต่ก็แอบมีหน่อยแฮะ


สิ่งที่เราขัดใจนิดหน่อย

คือมันนิดเดียวจริงๆ มันเป็นความไม่พอใจของเราเองแหละ

อย่างแรก ความเวอร์บางส่วน

เรามีความรู้สึกว่าเทพลำเอียง ในขณะที่พ่อเทพขาวของเราปกครองเมือง กลับสอนได้แค่วิทยาการที่ประยุกต์ใช้แล้วดูเข้ากับยุคสมัยนั้น แต่พี่เทพดำเรากลับมอบ “หุ่นยนต์แนวซุปเปอร์โรบอท” ที่ไม่ว่ายังไงประเทศไหนในภาคแรกก็สู้ไม่ได้ให้เผ่าหูกระต่ายเป็นอาวุธลับ (สู้ได้แหละแต่ถึงขั้นฮาคุโอโระต้องคืนร่างเทพมาตบเลย) พี่เทพดำเป็นใครมาจากไหน ทำไมมีหุ่นแบบนี้ได้ คือคอกพิทมันเหมือนไททันอ่ะ เชื่อมต่อการขยับกับความรู้สึก ถ้าหุ่นโดนฟันคนขับก็เดี้ยง ไม่ได้มีเปิดช่องแล้วมีเก้าอี้หรือที่ยืนนะ แล้วหุ่นขยับข้อต่อแบบสิ่งมีชีวิตมากๆ วิทยาการมนุษย์หูกลมก่อนเป็นสไลม์ก็ดูไม่น่าจะพัฒนาอะไรแนวนี้ หรือเพราะเป็นเวทมนต์เหรอ? ตรงนี้เป็นจุดเดียวที่รู้สึกขัดกับเนื้อเรื่อง เพราะความเทพมันเกินสเกลไปหน่อย ความเวอร์ทุกอย่างยกให้เทพตัวจริงและพวกมนุษย์หูกลมละกัน

อย่างที่สอง อนิเมไม่มีฉาก 18+ แต่เกมต้องมี เพราะภาคต่อไปเป็นเรื่องของรุ่นลูก

ทีมอนิเมตัดฉากเรทออกทั้งหมดเพราะไม่คิดว่าจะมีภาคต่อ และเวลาฉายของเรื่องนี้คือช่วง 6โมงเย็นค่ะ (เขร้ …ให้เด็กดูคนฆ่ากันหลังเลิกเรียนกลับบ้าน โหดจริงๆ)

ในเกม ฮาคุโอโระจะได้เข้าซีน 18+ กับสาวๆทั้ง 5 คน ได้แก่ เอรูรุ นางเอกของเรา อุรุโทรี่ คารุร่า คามิว และ ยูซุฮะ

ของเอรูรุเราเข้าใจ ตัวติดกัน ตอนแรกอวยให้เป็นแค่พ่อลูก แต่ดูทรงแล้ว บทเธออย่างกับภรรยา และเราอวย เพราะฉะนั้นถือว่าดี (ฮา)

ของอุรุโทรี่กับคารุร่า จะมีเหตุผลที่ต้องทำ ซึ่งก็โอเค้ ผู้ใหญ่ คิดซะว่านางสนมขอมา แต่หลังจากสองอีเวนท์นี้เอรูรุมีงอนด้วย(เห็นมั้ย นางเอกของเรื่องไงล่ะ)

แต่คามิวกับยูซุฮะนี่เราไม่โอเค คนนึงยังเด็ก!(ถึงหน้าอกน้องจะเกินวัยก็ตาม) อีกคนเป็นคนป่วย! เป็นน้องสาวของเพื่อน! ถึงนางจะขอว่า “อยากมีลูกเพื่อเป็นหลักฐานการมีชีวิต”ก็เถอะ แต่มันก็นะ… ไม่โอเคอ่ะ ทำไมเอรูรุยอม ทำไมพี่ชายยอม ทำไมฮาคุโอโระยอม ทำไมต้องอยากมีลูกด้วยอะหนู แล้วพอหนูคลอดลูกมาหนูก็ตายป่ะ พี่ไม่โอเคนะ 55555

แน่นอนว่าด้วยความเป็นเทพ ขอเทพว่าอยากมีลูกจึงได้มี เนื้อเรื่องภาคต่อไปจึงเป็นเรื่องของลูกสาวยูซุฮะในอีก 15 ปีต่อมา (ซึ่งเมื่อเห็นน้องอยู่กับเอรูรุทีไรน้ำตาจะไหล รับสาเหตุการมีลูกไม่ได้ แง)


**พ้นสปอยล์แล้วจ้า**

ภาพ และ เสียง 

บอกเลย งานดี งานภาพถือว่าเจ๋งสำหรับช่วงปี 2006 ฉากสงครามมีหลายส่วนที่นำโมเดล 3Dมาใช้ แต่อาจจะขยับแข็งๆเหมือนพวก NPC เกม แต่ก็ให้อภัยเพราะเป็นยุคนั้น มีใช้เอฟเฟกต์ที่ยุคนั้นถือว่าว้าวเลย เอาง่ายๆคือ ถ้าดูในปีนั้น จะรู้สึกทึ่งเรื่องงานภาพมาก แต่มาดูย้อนหลังก็ถือว่าไม่เลว เพราะงานอนิเมดี ไม่ค่อยมีเผาเลย โดยเฉพาะฉากต่อสู้ทำได้ดีมาก ลำดับฉากแอคชั่นมันส์ดี

งานเสียง OSTอาจจะไม่ได้ดีที่สุดไปซะหมด แต่ก็มีแทร็กที่เจ๋งๆที่ติดหูคนฟังมากมาย รวมไปถึงเพลงเปิด โดย Suara ที่เจ๊รับร้องเพลงให้ซีรี่ส์นี้มันทุกแฟรนไชส์เลย ชอบเสียงเจ๊นะ ร้องเพลงไม่เหมือนใครดี sound effect ก็ใช้กันตามยุคนั้น สรุปคือ ก็ดีนะ ถ้ามีเวอร์ชั่น orchestra แล้วจัดพวกกลองดีๆ เราจะชอบมากกกกก


สรุป

 

utawarerumono_anime_front_page
รักใครชอบใครเลือกเอา หรือจะเหมาหมดก็แล้วแต่ 555

 

Utawarerumono เป็นอนิเมชั่นที่บอกเล่าความเป็นมนุษย์ผ่านมนุษย์ที่มีหูหาง และผ่านบรรยากาศสงคราม แต่ก็แทรกเนื้อเรื่องน่ารักๆ บรรยากาศสงบสุข ฉากฮาๆ แบ่งบทของตัวละครได้ดี ตัวละครทุกตัวสร้างความผูกพันให้คนดู เชื่อว่าถ้าได้ดูภาคต่อไป พอเห็นตัวละครจากภาคนี้จะต้องมีรู้สึกคิดถึงกันบ้างแน่ๆ

เนื่องจากตัวละครผู้หญิงออกจะเยอะ เลยออกฮาเร็มกลายๆ แต่ถ้าไม่ได้ซีเรียสเรื่องนี้ และกำลังหาอนิเมที่ พล็อตไม่สั้นไม่ยาวจนเกินไป จบดี เคลียร์ปมครบ ยังไงเราก็แนะนำเรื่องนี้ค่ะ เป็นเรื่องที่รู้สึกว่า ดีแล้วที่ได้ดู ที่สำคัญมาดูเอาตอนที่เลิกพีคกันไปแล้วด้วย 5555

เรื่องนี้ยอมรับว่า ศัพท์เฉพาะเรื่องเยอะมากกก ที่สำคัญถ้าได้ฟังภาษาญี่ปุ่นดีๆ จะพบว่าคำศัพท์ที่ใช้ค่อนข้างเป็นศัพท์ยากซะเยอะค่ะ อันนี้ก็พยายามมองว่า คนเขียนบทและออกแบบเรื่องนี้ได้คิดมาอย่างดีแล้วกันค่ะ อย่างน้อยเขาก็ทำให้เราอินกับการมีตัวตนของประเทศหรือชนเผ่าต่างๆหรือวัฒนธรรมของเขาได้อยู่นะ


และการรีวิวก็จบเพียงเท่านี้

สำหรับอนิเมชั่น Utawarerumono ภาคแรกนี้ นอกจาก26 ตอนที่เป็นเนื้อเรื่องหลักแล้ว ยังมี DVD Special 4 ตอน เนื้อหาสดใสผ่อนคลายหัวใจ และ OVA อีก 4 ตอน ที่เอาเนื้อเรื่องจากในเกมที่ตัดออกจากอนิเมหลักมาเล่าใหม่ด้วยลายเส้นที่ …ทุกคนหน้าเด็กไปหมด และเซอร์วิสจัดเต็ม ท่อนบนสาวๆไม่ปิดเลย ตอนดูกรุณาระวังด้วยนะคะ

ซีรี่ส์ Utawarerumono ยังมีเวอร์ชั่นอนิเมต่ออีกภาค คือภาค2 itsuwari no kamen ซึ่งเราจะรีวิวต่อในโพสต่อไป ติดตามได้นะ!

สำหรับการรีวิวครั้งนี้ถ้ามีเนื้อหาตรงไหนผิดไปรบกวนแจ้งหน่อยน้า เดี๋ยวจะรีบแก้ให้

ขอบคุณที่อ่านจนจบกัน และขอให้สนุกกับเรื่องนี้นะคะ!

008 | รวมงาน DIY ปี 2016

รู้สึกเหมือนจะไม่ได้เขียนบล๊อคต่อมาหลายเดือนเลยแฮะ

ตามที่สัญญาไว้ในโพสเก่าค่ะ คราวนี้เราจะมาเล่าว่าได้ทำงาน DIY อะไรไปบ้าง

ซึ่งงาน DIY ที่ว่านี้ก็ทำๆไว้ช่วงปิดเทอมมหาลัยปีที่แล้ว แต่หลังจากที่ขึ้นปี3 มาก็ไม่ได้ทำอะไรมากสักเท่าไหร่ค่ะ


#1 Bookbinding จากกระดาษเหลือใช้(และกระดาษดี)

เพราะที่บ้านเรามีกระดาษ A4 หน้าเดียวกับกระดาษที่เก็บมาจากสมุดที่ไม่ใช้แล้ว(พวกสมุดจดสมัยมัธยมหรือมหาลัยปีแรกๆ) เหลือเยอะมากเลยค่ะ (A4หน้าเดียวนี่ประมาณ 3 รีมได้เลย) แต่ครั้นจะให้เอากระดาษเปล่าๆไปใช้เขียนเลยมันก็ลำบาก หลังๆก็ไม่ค่อยได้วาดรูปเยอะๆ เลยหาวิธีรวมมันเป็นเล่ม จะได้เอาไปจดอะไรเรื่อยเปื่อยหรือพกไปวาดรูปนอกสถานที่ได้ด้วย

img20160526134534
Prototype 2 เล่มแรกที่พยายามทำตาม VDO Tutorial

สำหรับสมุดทำมือ เราลงทุนซื้อเข็มเจาะอันใหญ่ ที่เจาะรู เข็มเย็บผ้าอันใหญ่ ด้ายเส้นใหญ่สำหรับเย็บหนังสือ รวมทุนแล้วตกประมาณ 300-400 บาท ส่วนพวกอุปกรณ์สำนักงาน เช่น สันเกลียว ห่วง ด้ายธรรมดา อันนี้ได้จากการที่ช่วงปิดเทอมนั้นเรารื้อบ้าน โละพวกของเก่าพอดี โชคดีที่บ้านเราเต็มไปด้วยเอกสาร เลยได้ของมาทำเยอะพอสมควรค่ะ

เท่าที่ทำไว้ก็ได้เป็น 10 เล่ม อุปกรณ์ก็ยังเหลืออยู่ ถ้าทำต่อไปยังไงก็คืนทุน ไม่ต้องซื้อสมุดเพิ่ม ถ้าไม่นับทุนเรื่องเวลานะคะ ถือซะว่าการนั่งเย็บหนังสือเป็นการเอาตัวเองไปมีสมาธิจดจ่อกับหนังสือ พักผ่อนสมองได้ดีในระดับนึงเลย
screen-shot-2560-02-04-at-5-44-51-pm

สำหรับ VDO Tutorial ที่เราดูและทำตาม ส่วนใหญ่จะเป็นของคุณ Sealemon ค่ะ งานเค้าน่ารักมาก ใครที่เป็นสายนักประดิษฐ์งานน่ารักๆใสๆลองไปติดตามดูกันได้นะ เขาไม่ได้ทำแค่สมุดอย่างเดียว

แบบแรก จะเป็นการรวมเล่มเพื่อทำสมุดสเก็ชรูป อันนี้ใช้กระดาษดีทำทั้งหมด เพราะจะได้ใช้งานได้ทุกหน้าเหมือนของจริงค่ะ

แบบที่สอง จะเป็นการเย็บรวมเล่มแบบญี่ปุ่น อันนี้ใช้กระดาษดีหรือกระดาษหน้าเดียวก็ได้ ในตัวอย่างจะสอนเจาะแบบ 4 รู แต่ความจริงจะกี่รูก็ได้ค่ะ แต่ควรจะเป็นเลขคู่นะ เราทำตามแบบนี้เยอะมากเพราะกระดาษหน้าเดียวเราเหลือเยอะ ทำได้หลายไซส์ตามใจชอบเลยค่ะ

แบบที่สาม เย็บ pocketbook เล่มเล็ก อันนี้เราใช้เพื่อหาทางกำจัดกระดาษปกที่เหลือจากรายงานแล้วหาคู่ไปใช้ต่อไม่ได้

นอกจากนี้ก็จะมีสมุดที่เราแก้ไขทรงมันเอง ก็เจ้าสมุดลายนกฮูกจากโพสที่แล้วนี่แหละค่ะ วิธีทำง่ายแสนง่าย ใครๆก็ทำได้ ลองไปดูโพสที่แล้วได้นะ!

10

กับสมุดอย่างสุดท้าย อันนี้เพื่อนจ้างให้ทำค่ะ ออกแนวสมุดรวมรูป เพราะเพื่อนจะเอาไปแปะรูปให้เป็นของขวัญวันเกิดแฟน (น่ารักจริมๆ)

img20160616083658

วิธีการทำคือ หาสมุดบันทึกแบบสันเกลียวปกหนาๆที่เขียนหมดแล้วมา เอาใส้ในออกไป ตัวปกเอามาห่อกระดาษดีๆอีกที อาจจะมีแปะอะไรเพิ่มเติมอันนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคนเลยค่ะ จากนั้นก็เจาะรู รอร้อยกับเกลียว ส่วนข้างในใช้กระดาษ100ปอนด์หุ้มด้วยกระดาษสีอีกที แล้วก็เจาะรู สมุดเล่มนี้ทำตอนที่ยังไม่ได้ซื้อตัวเจาะรูมา ต้องกรีดรูเอาเองทีละช่อง งานหนักมาก T T

แต่ทำออกมาแล้วก็พอใจนะ อย่างน้อยเราก็ทำสมุดสวยๆออกมาได้ตั้งเล่มนึงแน่ะ!


#2 โคมไฟจากกระดาษ

อันนี้เป็นงาน DIY เร่งด่วน เนื่องจากหลอดไฟที่โต๊ะทำงานมีแต่หลอดไฟเปลือยๆ พอเอามาเปิดตั้งไว้เฉยๆแล้วแสบตาจนทำงานต่อไม่ได้ เลยต้องหาอะไรมาลดความร้อนแรงของแสงบ้าง

img20160716211303

อันนี้เราทำตามคลิปนึงใน Youtube แต่จำไม่ได้แล้วว่าทำตามคลิปไหน ตอนเขียนโพสนี้ลองกลับไปหาก็ไม่เจอซะแล้วค่ะ แต่จำได้ว่าอุปกรณ์มีแค่กระดาษ A4 3 แผ่น เข็มกับด้ายเย็บผ้าธรรมดาสีขาว ข้อดีคือมันง่ายมาก ใครพับกระดาษเก่ง ชม.เดียวก็ได้แล้ว

แต่ข้อเสียก็มีค่ะ ล่าสุดกลับไปดูที่บ้าน มันก็พังแล้ว ต้องเย็บต้องหากระดาษอื่นมาหุ้ม สภาพดูไม่จืดเลย แต่ก็ยังกรองแสงได้อยู่ แต่ถ้าใครชอบแสงนวลๆ ควรใช้กระดาษสาหรือกระดาษที่เนื้อขุ่นกว่า A4 ธรรมดาค่ะ

ที่สำคัญคือ ตัวหลอดเวลาเปิดนานๆจะร้อน ต้องพับโคมยังไงก็ได้อย่าให้ตัวกระดาษสัมผัสตัวหลอด ไม่งั้นกระดาษอาจจะไหม้ได้นะ


#3 โมเดลกระดาษ : ห้องทำงานของคุณฮายาโอะ มิยาซากิ

ต้องบอกก่อนว่า โมเดลอันนี้ซื้อมาจาก Ghibli Museum ตอนที่ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่นค่ะ

 

6f1bf2f9ad93e42b71c6526e605cf10b
(รูปจาก pinterest) ถ้าต่อแค่กระดาษเสร็จจะเป็นแบบนี้ค่ะ

 

ตอนเป็นโมเดลกระดาษมันก็สวยดีอยู่ค่ะ แต่พอนานๆเข้า กาวมันเริ่มหลุด โดยเฉพาะพวกเก้าอี้ บอร์ด กับตรงที่เป็นเตาผิง

เราเลยตัดสินใจรื้อแปะใหม่ เอาให้แข็งแรงไปเลย!

img20160618152450
สภาพหลังชำแหละของเก่า สังเกตว่ารอยกาวชัดมาก ตอนแรกเราใช้กาวสองหน้าค่ะ แต่พอนานเข้ามันก็เสื่อม ร่วงเป็นแผ่นเลย

 

เราเอากระดาษ 100 ปอนด์ (ที่เหลือจากทำสมุดให้เพื่อนนั่นแล) มาเสริมความแข็งแรงให้ตัวโมเดล ส่วนตรงไหนที่เป็นช่องโหว่เราก็เอาเมจิกมาละเลงเลย ส่วนตรงที่บอบบางอย่างท่อเตาผิง เราเอาเส้นพลาสติกที่ใช้พันล็อคสายไฟมางอเป็นแกนแล้วแปะกระดาษทับไปอีกที ส่วนเก้าอี้ ก็เอาส่วนที่เหลือมาทำเป็นฐานแทนของเก่า จัดการเจาะรูใหม่และเก็บรายละเอียดเล็กน้อยจนเสร็จค่ะ

screen-shot-2560-02-04-at-5-45-31-pm
แอบตัดเส้น แต่งให้มันเข้ากับส่วนที่แก้ด้วย แต่งานนี้ก็มีใช้เทปกาวเหมือนกัน แอบกลัวว่าทิ้งไว้นานๆมันจะเหลืองแฮะ

 


#3 โมเดลโลหะ : ปราสาทญี่ปุ่น

อันนี้ก็ได้มาตอนที่ไปเที่ยวญี่ปุ่นค่ะ ที่ไทยก็มีขายนะ แต่ราคาที่ญี่ปุ่นถูกกว่ากันเท่าตัว

โมเดลจะมีบอกวิธีต่อให้ แต่จริงๆเขาแนะนำให้ใช้คีมอย่างดี แต่คือเราไม่มีไง เอาแหนบใช้แทนละกัน 555

screen-shot-2560-02-04-at-5-45-16-pm
ฐานเบี้ยวมาก เพราะแกะทิ้งไว้ บิดๆงอจนพังเลย

และโพสรวมงาน DIY ของปี 2016 ก็ขอจบไว้แต่เพียงเท่านี้ค่ะ

จริงๆแล้วเรามองว่างาน DIY เป็นงานอดิเรกอย่างนึงนะ ทำของตั้งโชว์ก็ได้ ใช้งานจริงก็ได้ ที่สำคัญคือเราได้หยุดจากงาน หยุดจากความรู้สึกต่างๆมานั่งประดิษฐ์ประดอยสิ่งต่างๆ จะถือว่าเป็นการฆ่าเวลาก็ได้ แต่งาน DIY เป็นสิ่งที่ฮีลเราจากงานเหนื่อยๆ หรือความรู้สึกแย่ๆได้  ไม่ต่างจากการวาดรูปค่ะ

อย่างน้อยที่สุดเลยก็ทำให้รู้สึกว่า “เห้ย เราสร้างของขึ้นมาได้ตั้งชิ้นนึงแน่ะ!!”

ว่าแล้วจริงๆตอนนี้ก็มีโปรเจกต์ DIY เพียบเลยค่ะ แต่บอกตามตรง ถ้าอยากได้งานดีก็ต้องเสียตังค์ซื้อของดีมาทำด้วย ไม่ใช่งานที่นึกอยากจะทำก็ทำได้ซะทีเดียวหรอกนะ (มีโปรเจกต์แต่ก็พับไว้เพราะเหตุผลตามนี้ค่ะ) 555

เจอกันโพสหน้านะ!

007 | DIY – ทำสมุดเปิดยากให้เปิดง่ายขึ้น

งาน DIYนี้จริงๆเป็นงานที่ง่ายมาก ใครๆก็ทำได้

แต่ก็ตัดสินใจบอกเล่าเป็นประสบการณ์เผื่อใครเจอปัญหาคล้ายๆเราค่ะ

(หมายเหตุ รูปภาพค่อนข้างเยอะหน่อย กินเน็ตนิดนึงนะคะ 555)


เมื่อตอนม.6 เราได้ของขวัญจากคุณครูท่านหนึ่ง เป็นสมุดเล่มหนาไม่มีเส้น นอกจากจะจดแล้วก็ยังใช้วาดรูปได้ด้วย

1.jpg

ทีนี้ปัญหามันอยู่ตรงที่ความหนาของสมุดนี่แหละค่ะ เนื่องจากสมุดเล่มนี้เย็บแบบสันกาว(ซึ่งเมื่อรื้อปกดูถึงได้เห็นรอยแม็กอีกที) ทำให้เวลาเปิด หน้าแรกก็วางขนานกับพื้นดีอยู่หรอก แต่หน้าต่อไปนี่สิ งอจนวางมือเขียนลำบากพอสมควรเลย

2.jpg
เราเป็นพวกชอบวางมือตรงๆขนานกับโต๊ะค่ะ อย่างรูปขวามือนี่เราจะเริ่มลำบากแล้ว ส่วนทางซ้ายก็…ลองประเดิมหน้าแรกดู ด้วยความที่เล่มมันหนาเลยวางมือไม่ถนัดอีก สรุปไม่ถนัดไปซะหมด 555

เรื่องการแก้ปัญหาสมุดหนาจนวางมือวาดหน้าแรกๆไม่ค่อยถนัด อันนี้สุดวิสัยจริงๆ ถ้าจะแก้ก็คงต้องแยกเป็นหลายๆเล่มแทน แต่ยังไงสิ่งที่เราจะแก้ไขคือการทำให้มันเปิดง่ายขึ้น ยังไงก็ต้องแยกชิ้นส่วนเล่มอยู่แล้ว สำหรับคนอื่น ถ้าจะแยกเล่มหรือเอากระดาษไปใช้อย่างอื่น อันนี้ฟรีสไตล์เลยค่ะ แต่ของเราจะขอเก็บรวมกันไว้เพราะเห็นแก่ปก ปกสวยดีค่ะ เราชอบ(ฮา)

เราจะเปลี่ยนจากสมุดแบบสันกาว(ปลอม)ไปเป็นสมุดแบบสันเกลียวแทนค่ะ

สำหรับอุปกรณ์ก็ตามภาพเลย

3.jpg
หรือใครห้าวพอ จะเอาลวดมาม้วนเองก็ได้นะ!

สำหรับวิธีการทำแบบสรุปสั้นที่สุด เราจะทำตามนี้ค่ะ

  1. ถอดปกออก ตัดส่วนหน้าปกกับหลังปกเก็บไว้
  2. ตัดกระดาษที่เย็บแม็กอยู่ออก
  3. เจาะรูกระดาษ และ ปกหน้า-หลัง
  4. เย็บรวมกัน

วิธีการมีแค่นี้แหละ จริงๆนะ ถ้าเตรียมใจจะชำแหละสมุดเล่มเดิมได้แล้ว ก็(มาดูเรา)ลงมือกันเลย


ขั้นตอนการถอดปก

4.jpg

เห็นมั้ยล่ะ นี่มันสันกาวปลอมชัดๆ! มิน่าล่ะถึงแหกหนังสือได้ไม่เต็มที่ ที่สำคัญสนิมกินไปทั้งเล่มเล้ย T T

เสียกระดาษหน้าแรกที่วาดรูปไป  1 แผ่นค่ะ แต่ไม่เป็นไร รูปนั้นแค่วาดเล่นเฉยๆ (ของจริงอยู่นี่)

สำหรับปกที่ตัดออกไป เราจะตัดส่วนที่เป็นสันทิ้งไปค่ะ เก็บตัวหน้าปกกับหลังปกไว้ใช้หลังรวมเล่ม


ขั้นตอนการตัดกระดาษ

ตอนแรกก็ว่าจะแงะเอาแม็กออกค่ะ แต่แม็กที่ใช้เป็นแม็กใหญ่ ประกอบกับสนิมกินไปเรียบร้อยแล้ว จะให้ฝืนดึงไปกระดาษดีๆคงได้ยับหมด เราเลยตัดสินใจยอมสละความกว้างของกระดาษประมาณ 1 ซม. เพื่อตัดส่วนที่ถูกแม็กออกไป

สำหรับคนที่มีเครื่องตัดกระดาษ(แบบที่ดึงมีดเข้าออกตัวตามรางนะ ไม่ใช่แบบมีดตัดยกขึ้นลง) ขั้นตอนนี้น่าจะสบายหน่อยค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าถ้าสมุดหนามากๆเครื่องตัดจะหนีบอยู่มั้ย อันนี้เราไม่เคยใช้จริงๆค่ะ ของเราก็กรีดคัตเตอร์วนไป 555

5.jpg

หลังจากตัดอยู่ประมาณชั่วโมงกว่า ก็แยกชิ้นส่วนเรียบร้อย เตรียมไปขั้นตอนต่อไปได้เลยค่ะ6.jpg


ขั้นตอนการเจาะเนื้อกระดาษ 

ก่อนที่เราจะเจาะเนื้อกระดาษ เราต้องทำแบบสำหรับทาบเจาะก่อนค่ะ แน่นอนว่าเราคงไม่มานั่งวาดจุดแล้วเจาะทีละอันใช่มั้ยล่ะ!

วิธีการทำแบบเจาะกระดาษ คือดึงเนื้อกระดาษออกมาแผ่นนึง(เอาแผ่นที่คิดว่าตัดเสีย) มาพับครึ่งและเจาะรูค่ะ วัดระยะกับสันเกลียวของจริงด้วยนะ

ของเราเดิมเล่มเปิดซ้ายขวา แต่เราจะเปลี่ยนเป็นเปิดด้านบน เนื่องจากเกลียวสั้น และน่าจะมีพื้นที่ให้วางมือวาดรูปมากกว่าการเปิดซ้ายขวาค่ะ

7.jpg
สำหรับปัญหาเรื่องแซะกระดาษออกจากปกไม่ได้ เราแก้โดยหากระดาษขาวมาปิดซะเลย ของเราเลือกให้กระดาษร้อยปอนด์เพื่อเสริมปกให้แข็งแรงขึ้น แต่กาวก็จะแห้งช้าหน่อย เผื่อเวลาระหว่างเจาะกระดาษน่าจะได้พร้อมกันพอดี(ฮา)

เมื่อได้แบบแล้ว จากนั้นก็เอาแบบที่ได้ไปทาบและเจาะค่ะ ขั้นตอนนี้ถ้าใครใช้ที่เจาะธรรมดาก็จะเหนื่อย(และเจ็บมือหน่อย) ต้องค่อยๆเจาะทีละ 5-10แผ่น (ถ้ากระดาษสมุดเป็นกระดาษกรีนรีดหรือกระดาษหนา) แต่ถ้าใครใช้ที่เจาะแบบหัวปากกาก็จะสบายหน่อย …แน่นอนว่าเราก็ที่เจาะธรรมดาเหมือนกัน กดมันจนมือช้ำเลย

ส่วนของปกก็เหมือนกันค่ะ ใช้แบบวัดก่อนแล้วค่อยตัด แต่อย่าลืมเรื่องหน้าหลังนะ ด้านหน้าของแบบก็เอาไว้วาดแบบที่ปกหน้า ด้านหลังของแบบก็เอาไว้วาดที่แบบปกหลังค่ะ

8.jpg
ตัดปก +เจาะกระดาษ กินเวลาไปชม.ครึ่งได้ มือช้ำเลย

ขั้นตอนการเย็บรวมกัน

ตอนนี้ปกพร้อม กระดาษพร้อม สันเกลียวพร้อม ก็ได้เวลารวมร่างแล้วค่ะ!

9.jpg

อันนี้ถ้าไม่เข้าใจที่เราอธิบาย ลองไปดูสมุดเกลียวของจริงได้นะคะ

ลำดับการใส่ของสมุดสันเกลียว โดยใส่ทับด้านปิดตาย(ด้านที่กว้างๆ)ก่อน

  1. ใส่เนื้อกระดาษ โดยเอาสันเข้าด้านหลังของเนื้อกระดาษก่อน
  2. ใส่ปกหน้า โดยเอาสันเข้าด้านหลังของปกก่อน
  3. ใส่ปกหลัง โดยเอาสันเข้าด้านหน้าของปกก่อน

ผลที่ออกมาคือ สันเกลียวปิดตายจะอยู่ระหว่างหน้าสุดท้ายกับปกหลัง ส่วนสันที่เอาไว้ใส่กระดาษเข้าจะไปจ่ออยู่ที่ปกหลัง พยายามดันๆให้แน่น ไม่งั้นปกหลังจะหลุดนะ

ลองจัดหน้ากระดาษกับลวดไปซักพัก ก็เสร็จแล้วล่ะ!!

10.jpg
เทียบ Before – After เองเน้อ

 

รีวิวงาน DIY ของตัวเอง :

โดยรวมแล้วก็คือว่าโอเคอยู่ค่ะ จากสมุดหนาเย็บสันกาว+แม็ก เปิดลำบาก พอเปลี่ยนหน้าตาใหม่แล้วก็สามารถเปิดกระดาษได้อย่างอิสระ จะติดก็ตรงปกที่เราไปติดร้อยปอนด์เพิ่มจนมันแข็งเหมือนบอร์ดเลย เปิดไม่มันส์เท่าไหร่ แต่ก็แข็งแรงดี รองเขียนได้ไม่มีปัญหา

กระดาษเป็นทรงยาวไซส์ไม่ได้มาตรฐาน(แหงล่ะ ก็เล็มออกตั้ง ซม.นึง) จริงๆสามารถวาดได้ทั้งแนวตั้งและแนวนอน โดยเฉพาะแนวนอนเนี่ย วางมือได้สบายมาก ส่วนแนวตั้งอาจจะวางมือลำบากหน่อยแต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเอามือข้างนึงมายึดปกไว้เหมือนเดิมแล้ว


 

และงานDIYของเราก็ขอจบไว้แต่เพียงเท่านี้

จริงๆช่วงปิดเทอมก่อนขึ้นมหาลัยปี3 เราได้ลองทำงาน DIY ไว้หลายอันเลยค่ะ แต่ไม่ได้ถ่ายวิธีทำ(ที่ส่วนใหญ่ก็ดู tutorial ใน youtube มา)ไว้เลย ซึ่งก็น่าเสียดายอยู่ แต่อาจจะรวมrefที่เราหามาให้ได้ดูกันค่ะ

 

006 | บันทึกฝึกงานครั้งแรก(3)

 

โพสนี้เป็นตอนที่3 และตอนสุดท้ายของบันทึกการฝึกงานครั้งแรกของเราค่ะ

สำหรับรายชื่อตอนทั้งหมดที่เขียนไว้สามารถเข้าไปอ่านได้ตามนี้เลย :

ย้ำอีกรอบ การฝึกงานคราวนี้เกิดขึ้นจากการที่เราได้ไปเข้าร่วมโครงการ Internship 2016 ซึ่งเป็นโครงการที่เหล่า Startup รวมตัวกันเพื่อเปิดรับนศ.ฝึกงานเข้ามาลองทำงานร่วมกัน ระยะเวลาก็จะอยู่ประมาณช่วงปิดเทอมของมหาลัยค่ะ ของเราได้ไปฝึกที่บริษัท Codeapp ในตำแหน่ง Designer

ขอแปะกราฟจากโพสที่แล้วไว้ข้างล่าง เผื่อลืมกัน คราวก่อนสภาพจิตใจอยู่ในระดับ crisis ดำดิ่งไปถึงจุดต่ำสุดแล้ว ในโพสนี้ก็จะขอไปต่อกันเลยว่าสุดท้ายแล้ว เมื่อจบ 2 เดือนที่ฝึกงานจะเป็นยังไงบ้าง

01


#7 Recovery (รึเปล่านะ)

หลังจากการไปพูดว่า 1 เดือนได้อะไรบ้าง และการคิดงานไม่ออกตลอด 2สัปดาห์กว่าทำให้เราเครียดจนถึงขีดสุด เราก็ปล่อยตัวเองให้อยู่กับตัวเองไปเรื่อยๆ จนสักพักนึงก็คิดได้ว่า ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา และประสบการณ์ เราต้องใจเย็นกว่านี้และเรียนรู้มากกว่านี้ เอ้า! เลิกเครียดแล้วกลับไปทำงานต่อ

จู่ๆวันนึงพี่CEOก็บอก เอ้า พอแล้ว เปลี่ยนงานดีกว่า ที่ให้ทำมาตลอดจะเหมือนให้ลองกินเหล้า กินมันเข้าไปจนกว่าจะรู้ว่าจุดไหนที่ตัวเองเริ่มเมา

งานใหม่ที่ได้คือ ออกแบบ UI ของหน้าแอปใหม่(แอปอันเดิมที่ทำของแอดมินบนเว็บนั่นแล)

เราในตอนนั้นที่ยังฟื้นๆตัวจากความเครียดก็งง เอ๊า อุตส่าห์ทำใจได้ เปลี่ยนก็เปลี่ยน ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องคิดมากต่อ (แต่ก็แอบมีรู้สึกแย่ที่ไม่สามารถสร้างงานได้จนต้องเปลี่ยนงาน)(คิดแบบ productive อีกแล้ว 555) และเตรียมที่จะเปิดแอปขึ้นมาเพื่อนั่งดูว่ามีจุดไหนที่ต้องแก้บ้าง

แต่เดี๋ยวก่อน! เราจะไม่เข้าลูปเดิมอีกต่อไปแล้ว!

ก่อนที่เราจะกลับไปสู่วังวนแห่งความเครียด สิ่งที่พี่ให้เราทำก่อนที่จะเริ่มเปิดแอปมานั่งจับผิด คือ ศึกษาก่อนว่า แล้วหน้า UIใหม่ที่ควรจะเป็นคือยังไง

ใช่แล้ว ..เราต้องมานั่งอ่าน iOS Human Interface Guideline ใหม่นั่นเอง

อันนี้ต้องท้าวความกันก่อนว่า ช่วงเดือนแรกที่เราฝึกงานและเรียน guideline ไป ยังเป็นช่วงที่ iOS9 ยังใช้งานอยู่ปกติ จนกระทั่งมีงาน WWDC2016 ที่ประกาศใช้ iOS10 นั่นแหละ guideline ของใหม่ถึงได้ถูกปล่อยออกมา และเราก็ต้องไปนั่งอ่านทำความเข้าใจใหม่ว่า สรุปแล้ว iOS10 เป็นยังไงบ้าง (รวมไปถึงทวน gesture การใช้งานในฐานะ android user ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ของ apple ไม่ค่อยรู้เรื่องด้วย) เพื่อจะได้ redesign แอปให้เข้ากับ iOS10 ที่จากนี้ผู้ใช้ทั่วไปคงโดนบังคับอัพเดตกันหมด

หลังจากใช้เวลาหลายวันหมดไปกับการอ่าน guideline (ที่ใช้ศัพท์ยากเหลือเกิน) ก็ยัง! ยังไม่ได้ออกแบบใหม่หรอกนะ สิ่งที่ต้องทำต่อไปคือ เอาหน้าแอปเก่ามา clone ..หรือพูดง่ายๆคือ วาดหน้าจอต่างๆให้เหมือนในแอปจริง ซึ่งการทำแบบนี้จะทำให้ได้รู้ว่า ทำไมเขาถึงเว้นบรรทัดเท่านี้pixel ทำไมเขาถึงวางicon ตำแหน่งนี้ (ซึ่งพอทำจริงๆก็มีบางจุดที่เห็นแล้วก็ต้องคิดว่า ทำไมคุณทำแบบนี้ เราไม่เข้าใจ แง)

น่าเสียดายที่ยัง clone ไม่ทันเสร็จก็หมดเวลาฝึกงานแล้ว

อ้อ ช่วงท้ายฝึกงาน ที่บริษัทพาไปเที่ยวทะเลด้วยล่ะ ขอบคุณพี่ๆที่บริษัทมาก เสียดายที่ติดปัญหาแบบผู้หญิงๆ(ฮา) และก่อนจบฝึกงานก็ยังคงสรรหาหนังเกรดบีดู (ชื่ออังกฤษ the 25th reign ชื่อไทย เจาะเวลาถล่มนาซี >> โหดสัสมาก ล่านาซีกันในป่า มีฉากที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอในหนังแนวนี้ด้วย ดูแล้วยังคงรู้สึกเหมือนถูกดูดพลังชีวิตตามสไตล์หนังเกรดบีจริงๆ)


#8 ส่งท้าย

หลังจากฝึกงานหมาดๆ เราได้โพสเรื่องฝึกงาน(และกราฟข้างต้น)ใน Facebook และพี่CEOก็มาคอมเมนต์เป็นภาษาอังกฤษยาวมาก เห็นว่าน่าจะมีประโยชน์เลยขอก๊อปมาเก็บไว้ค่ะ

“2-months was too short.

First 2 months is always about “learn to unlearn” and “learn to relearn”

That’s one month each. Hence your 2 difference assignments.

You have to unlearn things then relearn things a lot in real life, real work. A lot of things were wrongly or incorrectly taught, a lot of things will become obsoleted.

So, unlearn and relearn are the absolute essential in working.”

ขออนุญาตไม่แปลให้ แต่ก็อปจากโพสของพี่(ที่เกิดขึ้นหลังจากเราโพสสเตตัสของตัวเองไป)มาเลยดีกว่า(ฮา)

ในการทำงานจริง น้องๆ จะต้องเรียนรู้ที่จะ unlearn หลายสิ่งหลายอย่างมากมาย หลายอย่างที่เรียนมา หลายอย่างที่เคยได้ยินมา หลายอย่างที่เคยถูกสอนมาอย่างหนึ่ง แต่พอไปเจอจริงกลับเป็นอีกอย่างหนึ่ง (ส่วนหนึ่งก็เพราะคนสอนหลายคน ก็สอนจากหนังสือ จากสไลด์คนอื่น อยู่กับโลกสมมติของเคสในหนังสือ ไม่เคยเอาไปจับงานจริงมากพอ ไม่มีประสบการณ์มากพอ)

เราจะต้อง unlearn ให้เป็น … นั่นคือ 1 เดือนแรกในการฝึกงาน .. “learn to unlearn”

และสำหรับหลายต่อหลายอย่าง เราก็ต้องเรียนที่จะเรียนรู้มันใหม่อีกครั้ง หลายอย่างที่เราอาจจะเคยผ่านมันไปแล้ว ไม่คิดว่าต้องสนใจมันอีกแล้ว แต่เมื่อเราได้เรียนรู้มันใหม่อีกครั้ง ทำให้เราเห็นว่าเราพลาดอะไรไปขนาดไหน และมันจะเปลี่ยนความคิดและการทำงานของเราไปได้อีกขนาดไหน

หลายอย่างถ้าเราไม่เคยสังเกตให้เป็น ไม่เคยลอง relearn อะไรให้มันลึกขึ้น บางครั้งเราไม่รู้และไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเราจะต้อง relearn อะไร และเราอาจจะคิดว่าเรารู้แล้วก็ได้

เราจะต้อง relearn ให้เป็น … และนั่นอีกคือ 1 เดือนในการฝึกงาน “learn to relearn”

ผมไม่อยากได้งานจากพวกน้องๆ ฝึกงาน แต่ผมอยากให้น้องได้ฝึก skill ที่สำคัญที่สุดในการทำงาน ในความรู้สึกของผม นั่นคือ “unlearn & relearn” (ย้ำนะ: skill … ไม่ใช่เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับ professionalism)

ถ้าน้องมีสองอย่างนี้ น้องจะไปทำงานอะไร ทำงานที่ไหน ผมก็ไม่ห่วงแล้ว ไม่ห่วงทั้งน้อง ไม่ห่วงทั้งคนที่น้องทำงานด้วย และไม่ห่วงคนที่จะต้องใช้ผลงานของน้องต่อไป

สุดท้าย ที่สำคัญมากที่สุด และน้องๆ คงได้เห็นตลอด คือ “attention to details” หรือการใส่ใจในรายละเอียด ในการทำงานทุกอย่าง รวมถึงการ unlearn & relearn ด้วย เพราะการ unlearn ไม่ใช่การลืมมันไปเฉยๆ แต่เป็นการวิเคราะห์ด้วยเหตุและผลอย่างละเอียด เช่นเดียวกับการ relearn ที่จะต้องใส่ใจมันทุกรายละเอียดที่เราเคยมองข้ามไป

และมันจะสะท้อนในการทำงานจริงครับ … สิ่งที่แยกระหว่าง “มืออาชีพ” และ “มีอาชีพ” คือ “การใส่ใจในรายละเอียด” อย่างมีเหตุมีผลกับทุกอย่างในเชิงลึก


และการฝึกงาน 2 เดือนของเราก็จบแต่เพียงเท่านี้

Short-term goal อาจจะไม่เป็นตามที่คิดไว้(เพราะคิดผิด) แต่สำหรับ Long-term goal เราได้อะไรพอสมควรเลยล่ะ อย่างน้อยก็ได้เก็บข้อมูลของงานสาย UI design ไปได้พอสมควรเลย

ยังมีเชื้อความเป็น productive อยู่หน่อย แต่หายคิดมากแล้ว ตอนเลิกฝึกงานใหม่ๆก็ยังแอบเสียดายนะว่านอกจากงานชิ้นเล็กๆอย่างออกแบบไอคอน เราก็ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันที่เป็นประโยชน์เลย (ตอนนี้ไม่แล้วค่ะ โฟกัสไปที่การพัฒนาตัวเองลูกเดียว ยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะ)(ฮา)

ตอนนี้เรากลับมาเรียน ปี3 ต่อแล้ว ต่อไปก็จะได้มีฝึกงานอีกรอบ คราวนี้ว่าจะลงเป็นสหกิจเลย ก็รอดูกันต่อไปว่าจะได้ไปฝึกงานที่ไหน และเป็นงานแบบไหน

 

สุดท้ายนี้ ถึงจะไม่ได้บอกปากเปล่า แต่ก็ขอขอบคุณ พี่เดฟ พี่ซ้ง พี่ม้ง พี่สแตมป์ พี่ซิ้งค์ พี่เจ (ทีมงานที่ Codeapp) ที่สอนความรู้และแนวคิดต่างๆให้ รวมถึงพามารู้จักหนังเกรดบี(ค้นพบว่าที่ผ่านมาเคยดูมันแต่หนังเกรดบี และสนใจจะดูหนังเกรดบีตลอดไป555) (ขอบคุณพี่เดฟและพี่มีนเป็นกรณีพิเศษที่พาไปเที่ยวพัทยานะคะ) และขอบคุณเพื่อนๆที่ฝึกงานด้วยกัน พี่นนท์(เพิ่งรู้ว่าปีโตกว่า เรียกเป็นรุ่นเดียวกันมาได้ตั้ง2เดือน แง) พี่ดุ๊ค พี่แพร พี่เปา ฟ้า โนเน ชะมิ้ว ที่ได้มาเจอกัน ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆหลายอย่างด้วยกัน เราว่าเราได้เรียนรู้จากเพื่อนฝึกงานด้วยกันโดยที่ไม่รู้ตัวหลายอย่างแน่นอนล่ะ

ขอบคุณมากๆค่ะ!

ขอบคุณตัวเองที่พาตัวเองออกนอก comfort zone ด้วย ยินดีจะพาตัวเองพ้นๆโซนนี้ตลอดไป รอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ก่อน ถถถ

สำหรับในบล๊อคนี้ ถ้าใครได้อ่านก็ยินดีให้นำไปแบ่งปันกันได้ค่ะ เราหวังว่าที่เราเขียนลากยาวมาหลายพาร์ทนี้จะเป็นประโยชน์ไม่มากก็น้อย

ส่วนโพสถัดไป อาจจะได้รวมงาน DIY ที่เคยทำไว้มาแชร์ให้ดูกัน ติดตามกันได้เน้อ!

 

 

005 | บันทึกฝึกงานครั้งแรก(2)

 

โพสนี้เป็นตอนที่2ของบันทึกการฝึกงานครั้งแรกของเราค่ะ

สำหรับรายชื่อตอนทั้งหมดที่เขียนไว้สามารถเข้าไปอ่านได้ตามนี้เลย :

ย้ำอีกรอบ การฝึกงานคราวนี้เกิดขึ้นจากการที่เราได้ไปเข้าร่วมโครงการ Internship 2016 ซึ่งเป็นโครงการที่เหล่า Startup รวมตัวกันเพื่อเปิดรับนศ.ฝึกงานเข้ามาลองทำงานร่วมกัน ระยะเวลาก็จะอยู่ประมาณช่วงปิดเทอมของมหาลัยค่ะ ของเราได้ไปฝึกที่บริษัท Codeapp ในตำแหน่ง Designer

คราวที่แล้วเล่าไปแล้วว่าก่อนจะได้มาฝึกงานเราได้เจออะไรบ้าง สำหรับในโพสนี้ จะเริ่มพูดถึงเข้าสู่ช่วง1เดือนแรกของการฝึกงานแล้วล่ะ!


ก่อนจะพูดถึงเนื้อหาส่วนต่อไป เราขอคั่นด้วยกราฟนี้ก่อน

02
Life events and career change : transition psychology in practice by Dai Williams 

กราฟนี้ถ้าแปลจากภาษาอังกฤษคร่าวๆจะแปลว่า “ขั้นตอนและคุณลักษณะต่างๆที่จะเกิดขึ้นในวงจรแห่งการเปลี่ยนแปลง” แต่ถ้าเอาง่ายๆเลย กราฟนี้จะแสดงว่า เมื่อเราเจองานใหม่ หรืออยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ หรืออะไรก็ได้ที่มันใหม่ พ้นจาก comfort zone เดิมของตัวเอง เราจะมีแนวโน้มแสดงพฤติกรรมยังไงบ้าง

จากซ้ายมือของกราฟ ตอนแรกเราก็จะยังตื่นเต้นดีอยู่หรอก(หรือบางกรณีเจอปุ๊บ ก็สตั๊นท์ไปเลยตามเส้นประ) แต่พอเจอไปพักนึงจะเริ่มสับสนในตัว(Inner Contradictions) ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกว่า เราควรอยู่ที่นี่หรือไม่ เราเหมาะสมกับสิ่งนี้หรือไม่ หรือเริ่มตั้งคำถามเพื่อหนี จากนั้นก็จะรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่ง มาถึงจุดต่ำสุด หรือ crisis ที่มีหลายทางต่อมาก ตั้งแต่การที่ค่อยๆยอมรับมันและปรับปรุงตัวจนสุดท้ายก็อยู่กับมันได้และมีการพัฒนา(New confidence,transformation) หรือก็ยอมรับแหละแต่ไม่ถึงกับ feel good (Partial recovery) หรือช่างมัน แล้วก็กลายเป็นปัญหาเรื้อรัง(ในแง่ของความรู้สึก) หรือกลายเป็นอะไรที่ฝังใจ (Letting’go > Extended crisis) หรืออย่างแย่สุดเลยก็คือ เลิกแล้ว ไม่เอาแล้ว งอแงไปเลย (Quitting)

ที่ต้องพูดถึงกราฟนี้ เนื่องจากเมื่อตอนฝึกงานไปเดือนกว่า เราได้ไปเห็นโพสใน Facebook ซึ่งเราจำไม่ได้แล้วว่าไปเจอที่โพสของใครหรือเพจไหน แต่เราเมื่อ 1 เดือนที่แล้วเห็นแล้วก็รู้สึกว่า “โอ้โห แม่งใช่เลย! เราตอนนี้อยู่ตรง crisis นี่หว่า”(crisis จริงๆนะ เป็นภาวะที่รู้สึกตกต่ำมากกว่าปกติจนพาลคิดว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้า ว่าไปนั่น 555)

เหตุที่เป็นแบบนั้น ก็ต้องย้อนกลับมาดูกันที่เรื่อง Short-term goal และ Long-term goal ที่เราเคยพูดถึงคราวก่อนเรื่องคนขับรถขึ้นยอดเขาแต่เห็นแค่ทางโค้งนั่นล่ะ

เพราะปกติเราจะเป็นคนที่มองว่า “การที่ได้ลงมือทำอะไรสักอย่างได้ออกมาเป็นชิ้นเป็นอันและคุณภาพดี = ประสบความสำเร็จ”(นิยามด้วยตัวเองว่า คิดแบบ Productive) แล้วทีนี้ ตอนก่อนจะมาฝึกงานเนี่ย เราดันไปตั้ง short-term goal ว่า “เอาล่ะ อย่างน้อยเราต้องไปสร้างงานให้ที่ฝึกงานได้สักชิ้นแหละวะ”
(ส่วน long-term goal ของเรา ไม่รู้ว่าใช่ goal ด้วยมั้ย คือการตอบคำถามตัวเองให้ได้ว่า “นี่เราเป็นใคร” ไม่ใช่ถามชื่อนามสกุลนะ แต่หมายถึงว่า ต่อไปเราจะเป็น Artist หรือ Visual Designer หรือ UI Designer หรืออย่างอื่น(ถ้ามีให้เลือก)กันแน่)

แล้วยังไงหว่า? การตั้ง goal แบบนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ลองดูกราฟเวอร์ชั่นของเราข้างล่างนี้สิ

01
กำลังคิดว่า เฮ้ย! อะไรมันจะตกต่ำปานนั้น ฝึกงานมันแย่มากเลยเหรอ ล่ะสิ!

ต่อจากพาร์ทที่แล้ว การโดนยิงคำถามรัวๆในวันฝึกงานวันแรกๆ ถือว่าเป็น First Shock ของเราเลยล่ะ เพราะมันทำให้เรากลับไปตั้งคำถามกับตัวเองว่า “นี่เราฝึกงานถูกที่รึเปล่าวะเนี่ย” เพราะเดิมไอ้เรามันก็วาดรูปการ์ตูนไปวันๆ งานพวก UI design นี่แค่แตะผิวเผินหรือทำส่งแค่โปรเจกต์

แต่ดีที่ช่วง 1-2 สัปดาห์แรกไม่ใช่การจมปลักอยู่กับการถามตัวเองว่ามาทำถูกที่มั้ย เพราะเรายังไม่ได้ทำงานค่ะ

หลังจากที่เด็กฝึกงานทุกคนมาครบแล้ว ต้องโดนจับมาละลายพฤติกรรม และปรับพื้นฐานกันซักหน่อย


#4 ปรับทัศนคติ

สิ่งที่พี่ๆให้ทำก่อนจะลุยงานคือ การปรับทัศนคติ

ไม่ใช่อะไรแบบ ลากขึ้นรถตู้หายไปกับความมืดอะไรแบบนั้นนะ(ฮา)

ตัวอย่างการปรับทัศนคติก็เช่นว่า ให้ทุกคนมารวมกัน เปิดตัวอย่างแอป หรือโค้ด แล้วบอกว่าที่เปิดขึ้นมามีตรงไหนที่เป็นข้อดี-ข้อเสีย และควรแก้ไขยังไง งานนี้ถึงจะเป็นการรีวิวหน้าแอป แต่ใช่ว่าคนเป็น designner เท่านั้นที่จะได้ทำ programmer ก็ต้องมาช่วยกันดูด้วย หรือรีวิวโค้ด ใช่ว่า programmer เท่านั้นที่จะถกกันอย่างเดียว designer ก็ต้องช่วยดูด้วยว่ามันมีตรงไหนที่น่าทำให้มันดีขึ้นมั้ย

งานนี้ เพื่อน programmer ก็โดนเปิดโลกทัศน์เรื่องงานออกแบบ ส่วน designer(ที่เป็นเพราะหนีโค้ด) ก็ต้องอยู่กับโค้ดให้ได้

จริงๆช่วงแรกตอนนั้นที่คิดอยู่คือ อยากทำงานที่ได้ค้างไว้(ออกแบบหน้าเว็บให้แอดมินของแอปนึง)ให้มันจบๆไป แต่ก็โอเค ได้เรียนรู้หน่อยก็ดี เนื่องจากว่า ที่บริษัทนี้ทำแอปหรืออะไรก็ตาม base on iOS ในขณะที่เราเป็น android user ช่วงที่รีวิวหน้าแอป(แน่นอนว่า iOS) เราจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากหาจุดที่ไม่โอเค และตอบไม่ได้ว่าต้องแก้ยังไง ดังนั้นจึงต้องโดนจับมาเรียนพวก guideline ก่อน

แน่นอนว่าความรู้เรื่องของฝั่ง Dev เราก็ต้องรู้ด้วย OOP งี้ MVP งี้ สารภาพกันตรงๆค่ะว่าตอนนี้เราลืมไปหมดแล้ว(ขออภัยจริงๆค่ะ TwT) แต่ถ้าได้ยิน ก็รู้แหละว่าคืออะไรและเกี่ยวกับเรื่องไหนบ้าง อย่างน้อยก็พอรู้ว่าตอนนี้ฝั่ง programmer เขาทำอะไรกันอยู่

เหตุที่ต้องให้เด็กฝึกงานทุกสายเรียนรู้แบบ cross-platform ขนาดนี้(ฮา) เพราะถือว่า ทุกคนคือ user ของสิ่งที่ทีมทำค่ะ เช่นถ้าเราออกแบบ UI เพื่อน programmer ก็เป็นuser เพราะพวกเขาจะได้เห็นงานเราก่อน หรือเขียนโค้ดก็เช่นกัน programmer 1 คนเขียนโค้ดฟังก์ชั่นนึงออกมา เพื่อน programmer ด้วยกันก็เป็น user เพราะต้องดึงเอาฟังก์ชั่นที่คนนั้นเขียนไปใช้ หรือ designer ก็ต้องรู้เหมือนกันว่าตอนนี้งานโค้ดไปถึงไหนกันแล้ว คนนั้นก็ต้องเขียนให้ designer รู้เรื่องด้วย

แต่ตอนรีวิวก็ใช่ว่าจะเรื่อยเปื่อยชวนง่วงนะ มีอะไรพีคๆเช่น เกมลงโทษด้วยการกินอาหารญี่ปุ่นที่รสชาติห่วยที่สุดเท่าที่เคยกินมาในชีวิต(ฮา) หรือจับดูหนังเรื่อง Bruno

ซึ่ง…. อ่า เอาเป็นว่าถ้าไม่ชอบอะไรที่เป็นชายรักชาย หรืออะไรที่ฮาร์ดคอร์(ในหลายๆความหมาย)ก็ไม่แนะนำนะ แต่มันดราม่ามากเลยนะ ดราม่าจนติดตา ใครสนใจติดตาไปด้วยกันก็หาดูได้ หรือไม่มั่นใจก็ลองดูรีวิวก่อน เราจะไม่แปะลิ้งค์ให้นะ 555


#5 กลับมา shock ใหม่

หลังจากที่โดนปรับทัศนคติและเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างไปแล้ว ก็เข้าสู่ช่วงการทำงานจริงซักที(<<เราในตอนนั้นตื่นเต้นเหลือเกิน) เราจะได้ทำงานแล้ว จะได้สร้างอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว!

งานที่เราได้ทำ(ต่อ)คือ ออกแบบหน้าเว็บสำหรับแอดมินของแอปนึง เหมือนเดิม

ด้วยความที่ว่าเดิมเมื่อเราได้งานเราก็จะเริ่มลงมือวาดเลย(ดูแบบบ้าง ลอกบ้าง ก็ว่ากันไป) ครั้งแรกเราก็ลงมือวาดหน้าเว็บมันทั้งหน้าเลย ดูตัวอย่างเว็บแล้วดูว่า เออเว็บนี้มีข้อมูลส่วนนึงที่เป็นข้อมูลที่ดี น่าเอามาใช้ เว็บนั้นก็ดี ออกแบบแหวกแนวดี ก็นำมาใช้

สรุปนำไปนำมา หน้าเว็บก็เต็มไปด้วยข้อมูลต่างๆเต็มไปหมด(เน้นสวย กริดเป๊ะด้วยนะ) ตอนนั้นคิดแต่ว่า แอดมินเปิดมาจะต้องเห็นข้อมูลทุกอย่างในหน้าเดียว

แน่นอนว่าครั้งแรกย่อมถูกแก้ เรายังพูดไม่ทันถึงไหนเลย พี่ก็สอยร่วง(อีกแล้ว)(ฮา) และคราวนี้ต้องกลับมาคิดใหม่ว่า แอดมินจำเป็นจะต้องเห็นทุกอย่างในหน้าเดียวจริงๆน่ะเหรอ? หรือว่า แค่เสนอข้อมูลที่แอดมินต้องการจริงๆกันแน่?

สรุปจากที่เล่ามานี้ก็คือ จริงๆแล้วการออกแบบไม่ใช่การทำให้สวย หรือการดึงข้อดี ดึงทุกอย่างมาอัดๆรวมกันแล้วบอกว่า นี่ไง งานนี้รวมสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคุณเลยนะ! แต่ก่อนจะเริ่มออกแบบอะไร ต้องคิดก่อนว่า คนใช้เป็นใคร เขาเอาไปใช้ทำอะไร และข้อมูลหรือสิ่งที่เขาจะทำมันมีอะไรบ้าง ออกแบบตรงนี้ให้ได้ก่อน แล้วเรื่อง” ความสวย” หรือ “UI ดีๆ” “UI ใช้ง่าย” อะไรพวกนี้มันจะตามมาเอง

เราในตอนนั้นก็ เรียนรู้ มาแบบนี้แหละ แต่ตอน ทำ น่ะ ยังคงมีความ productive เหมือนเดิม

ด้วยเหตุนี้ก็เลยเสนอไม่ผ่านซักที ทั้งเพราะไม่มีประสบการณ์ เพราะมัวแต่ถามตัวเองว่า “นี่เรามาฝึกงานถูกที่รึเปล่าวะ” และมัวแต่คั้นตัวเองให้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน (คิดแบบ productive)

ตอนนั้นก็ช่วยไปออกแบบ icon ด้วยนะ เหมือนเป็นการหนีงานและเยียวยาจากความรู้สึกที่คิดงานไม่ออก และอยาก productive เหลือเกิน แต่ถึงจะวาด icon ไปสักกี่รูป ยังไงก็ยังรู้สึกแย่ในงานหลักที่ตัวเองได้มาอยู่ดี

แล้วทีนี้ พอมันสะสมมากๆเข้า มันก็มาถึงจุดแตกหัก

ปล. ระหว่างนี้ก็ได้ดูหนังเกรดบีดูดพลังชีวิตอีกเรื่อง(ฮา) ชื่อ Alien vs Avatar ใครที่ชอบดูหนังเกรดบีก็ไปหาดูกันได้นะคะ โปรเจกต์จบนักศึกษาภาพยนตร์ยังโอเคกว่าเล้ย 555


#6 Crisis

หลังจากที่เสนองานไม่ผ่านมาหลายรอบ ยังสร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เลย(ลืมไปแล้วว่าวาด icon ไปตั้งกี่รูป) ตอนนั้นเริ่มท้อแล้ว จนเวลาผ่านมา 1 เดือน พี่ก็มาบอกว่า ต้องหาใครสักคนไปพูดว่า 1 เดือนฝึกงานได้อะไรบ้าง

จุดประสงค์ของแกคือ อยากได้ programmer 1 คน และ designer 1 คน

เมื่อตอนจะเลือก ตอนนั้นได้ตัวแทน programmer แล้ว เหลือแต่ designer ซึ่งทั้งหมดมี 3 คน คนนึงไม่ว่างวันงาน วันที่เลือกอีกคนไม่มา มีเราคนเดียวเป็น designer ในวันที่เลือกตัวแทนเด็กฝึกงาน

พี่ให้เราโยนเหรียญทายหัวก้อย ด้วยความที่เราโยนไม่เป็น(จริงๆนะ 555) เลยหมุนเหรียญเอา แล้วไอ้เราก็หมุนผิดอีก หมุนไม่ถึงวิ เหรียญหล่นแปะบนโต๊ะออกก้อยประหนึ่งเราจงใจให้มันออกก้อย(แต่ความจริงเปล่าเล้ย)

ตายแล้วววววว! เราจะไปพูดอะไรวะ นี่พูดในที่ฝึกงานยังไม่ค่อยรู้เรื่องเลย เป็นคนพูดติดอ่าง ตอนอยู่มหาลัยก็ต้องมีสไลด์ประกอบ ขนาดมียังไม่รู้เรื่องเล้ย แล้วนี่ให้ออกไปพูดแบบนั้นจะรู้เรื่องมั้ย (ตอนนั้นกำลังนึกถึงบรรยากาศวันที่รวมตัวครั้งแรก ที่นั่งเป็นสโลปโค้ง ข้างล่างมีเวทีและคนพูดไปยืนบนนั้น ถ้าได้พูดที่นั่นต้องขาสั่นแน่ๆ)

เรากลัวมาก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี คนอื่นที่ไม่ได้พูดก็ดูลอยตัวเลยนะ(ฮา) แต่วันก่อนไปพูด พี่ก็ให้ทุกคนหยุดงาน แล้วเขียนใส่กระดาษว่า 1 เดือน ได้อะไรบ้าง แล้วช่วยกันสรุปเป็นหัวข้อ แบ่งให้เรากับเพื่อนอีกคนพูด ซึ่งตอนนั้นรู้สึกดีมาก เราไม่ได้โดดเดี่ยวเลย วันนั้นพี่เสริมให้ฟังว่า ที่เราไปพูดเนี่ย คือเราเป็นตัวแทนของทีม เพื่อนๆที่ไม่ได้พูดก็ต้องช่วยกันด้วย

แต่เมื่อถึงวันจริง มันมีอะไรบางอย่างที่เหมือน trigger ทำให้ความรู้สึกเครียดของเรามาถึงขีดสุด

เมื่อวันจริง บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงา เวทีที่เราพูดไม่ใช่แบบสโลปแต่อย่างใด เป็นแค่การไปยืนหน้าห้องและมีคนถามตอบ แบบเดียวกับในห้องเรียนมหาลัยนั่นแหละ สคริปต์ที่ช่วยกันรวบรวมก็ไม่ค่อยได้พูดเท่าไหร่

แต่ประโยคที่เราพูดเองเมื่อตอนนั้น คือนิ้วที่ไปลั่นไก ยิงปืนใส่ตัวเองอย่างจังเลย

สิ่งที่เราพูดก็เหมือนที่เตรียมมานั่นแหละ(เหมือนที่พิมพ์ไปแล้วข้างบน) คือเรื่องการคิดถึงuser การออกแบบโดยคิดถึง use case ที่จะเกิดขึ้น แต่เมื่อพูดจบแล้ว กลับไปนั่งที่ เห็นสีหน้าของพี่CEO เราก็รู้สึก down ทันที (คือแกไม่ยิ้มเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว แล้วตอนนั้นจ้องคอมอยู่ แต่เราที่กำลังโหวงเห็นแล้วก็พาลคิดว่า แกต้องไม่พอใจเราแน่ๆ ไม่พอใจที่เราดีแต่พูด เรายังไม่สามารถทำสิ่งที่พูดได้เลย)

หลังจากพูดจบ ตัวโหวงมาก เพราะในหัวคิดซ้ำไปซ้ำมาแต่ว่า แม่ง ทำไมเราถึงดีแต่พูดวะ ทำไมเราถึงทำไม่ได้ตามที่พูด

ตอนจะกลับ พี่ที่บริษัทเกือบทักให้กลับกับพี่CEOแล้ว(บ้านใกล้) แต่พอดีวันนั้นนัดแม่ไว้ที่ใกล้ๆกัน จึงกลับเอง

ตอนกลับก็ยังคงคิดซ้ำๆ คิดจนหน้าเหยเกจะร้องไห้จนรถเมล์นั่นแหละ น่าสงสารจริงๆ 555 (ถ้ากลับกับพี่วันนั้นคงได้มีเปิดใจร้องไห้โฮใส่แกแน่ๆ บ้าจริง ทำไมถึงอ่อนแอปานนี้ 555)

แน่นอนเราร้องไห้ ร้องไห้ปล่อยโฮจริงจังเลย แต่แอบไปร้องคนเดียวในห้องนะ

ตอนนั้นคิดมากจนพาลคิดว่าเราเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่านะ แต่ตอนนี้กลับมานั่งคิดดู มันก็เป็นไปตาม Transition Cycle นั่นแหละ แค่เป็นจุดที่ crisis แล้ว

ทีนี้ก็เหลือแต่ว่า จะเลือกทางไหนดี จะ quit มั้ย? จะ let it go มั้ย? หรือจะสู้มันต่อไป?


พาร์ทที่สองก็ขอจบไว้ตรงนี้ก่อน

กราฟช่วงท้ายเราพุ่งขึ้นนะ แต่ว่าอะไรที่ทำให้กราฟเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น เดี๋ยวไว้เจอกันพาร์ทสุดท้ายค่ะ!

เจอกันโพสถัดไปนะ!

 

 

004 | บันทึกฝึกงานครั้งแรก(1)

 

เรากลับมาจากฝึกงานแล้วค่ะ!

อย่างที่บอกในโพสที่แล้วว่าเราจะมาเขียนเล่าประสบการณ์ฝึกงานครั้งแรกในชีวิต ซึ่งการฝึกงานครั้งนี้กินเวลาไป 2เดือนเต็มๆ ตั้งแต่เดือน มิย.- กค. 2559 ฝึกเสร็จปุ๊ปก็เปิดเทอมพอดีเลย

ตอนแรกว่าจะเขียนบันทึกทุกวันแล้ว Publish ทีละวีค แต่เอาเข้าจริงก็ขี้เกียจ(ฮา) นี่ที่เขียนโพสนี้ได้ก็ต้องฉุดกระชากลากถูตัวเองพอสมควรเลยกว่าจะนั่งเฉยๆเขียนอะไรยาวๆได้

อาจจะเขียนยาวและลงรายละเอียดไว้พอสมควร เพราะอยากจะเขียนสิ่งที่ยังจำได้ตอนนี้ไว้ให้มากที่สุดค่ะ เผื่อหลายปีจากนี้กลับมาอ่านอาจจะนึกได้ว่า เอ้อ ตอนนั้นเราเคยเป็นแบบนั้นด้วยนะ คิดถึงจังเลย ดังนั้นอาจจะมีหลายตอนสักหน่อย

โพสนี้คือตอนแรก สำหรับรายชื่อตอนทั้งหมดที่เขียนไว้สามารถเข้าไปอ่านได้ตามนี้เลย :

และจากนี้จะมีเพิ่มเติมเรื่องงาน DIY ที่ได้ลองทำช่วงปิดเทอมนี้ด้วย ยังไงก็ติดตามกันได้นะคะ!

การฝึกงานคราวนี้เกิดขึ้นจากการที่เราได้ไปเข้าร่วมโครงการ Internship 2016 ซึ่งเป็นโครงการที่เหล่า Startup รวมตัวกันเพื่อเปิดรับนศ.ฝึกงานเข้ามาลองทำงานร่วมกัน ระยะเวลาก็จะอยู่ประมาณช่วงปิดเทอมของมหาลัยค่ะ ของเราได้ไปฝึกที่บริษัท Codeapp ในตำแหน่ง Designer

(หมายเห็ด : จริงๆจะเขินมากถ้าพี่ๆมาเห็น แต่ก็ยินดีให้อ่านค่ะ 555)


#1 ช่วงสัมภาษณ์เลือกที่ฝึกงาน

โครงการนี้จะมีคัดทั้งหมดประมาณ 4 รอบ ซึ่งแต่ละรอบก็จะแตกต่างกันไป

รอบแรก จะมีให้ส่ง Portfolio ออนไลน์(หรืออัพไฟล์ลง Drive หรือยังไงก็ได้ที่ส่งไฟล์ออนไลน์ไปให้กรรมการดูได้) จริงๆที่ผ่านมาเราก็มีเว็บพอร์ตส่วนตัวนะ แต่ทำไว้แล้วใช้ไม่ได้จริง ช่วงนั้นเลยเปิดโลกทัศน์เรื่องเว็บพอร์ตพอสมควร เจอเว็บดีๆหรือเว็บสำหรับฝากไฟล์ต่างๆเยอะมาก รวมไปถึงเว็บที่สามารถหา ref สายออกแบบดีๆได้(นอกเหนือจาก pinterest และ davientart) ในรอบนี้เราก็รวมงานส่งไปค่ะ แต่ก็จะรวมงานเฉพาะช่วงที่ทำตอนอยู่มหาลัย เพื่อที่จะได้ดูเป็นปัจจุบันที่สุด โดยของเราอัพไว้ 2 ที่ คือ Behance กับ Artstation

รอบที่สอง จะมีโจทย์ส่งมาทางเมลให้ทำภายใน 24 ชม. โจทย์ที่เราจำได้ก็จะมีประมาณว่า “ให้ pitch งานที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุด” “ให้หารูปที่ตรงกับคำว่า…” กับ “ให้ออกแบบโลโก้(ตามที่โจทย์กำหนด)”

อันออกแบบโลโก้นี่เราชอบมากเลยนะ โจทย์ที่ได้ถ้าจำไม่ผิดจะบอกว่า “เพื่อนผมชื่อประยุทธ์ ออกแบบโลโก้ให้เขาหน่อย”

…หืม คิดว่าโลโก้เราจะเป็นรูปตาลุงชี้นิ้วหาคนดูงั้นเหรอ? ไม่ใช่หรอก 555

รอบที่สาม คราวนี้ไม่ใช่การติดต่อผ่านอินเตอร์เน็ตแล้ว แต่ไปเจอกับกรรมการกันตัวเป็นๆเลย อันนี้มารู้ภายหลังว่าตึกที่โครงการนัดไปสัมภาษณ์เป็นตึกที่มีStartup ที่เข้าร่วมโครงการได้เช่าที่ในตึก(เพื่อเปิดเป็นที่ทำงาน)ไว้อยู่ ตึกข้างในหรูมาก มีความเป็น IT office มาก

ตอนก่อนที่จะสัมภาษณ์ เขาจะให้นักศึกษานั่งรวมกันอยู่ที่ห้องใหญ่ แล้วเริ่มสัมภาษณ์ตามลำดับที่ได้จัดไว้ให้ค่ะ เมื่อถึงตาของเรา เขาก็จะพาให้ไปอีกห้อง ซึ่งในห้องนั้นก็จะมีการกั้นคอกประมาณ5-6จุด แบ่งเป็นโซนของ Programmer บ้าง Designer บ้าง Product Owner ฯลฯ บ้าง  บรรยากาศตอนนั่งรอหน้าห้องนี่วุ่นวายมากเลยนะ มีเสียงหัวเราะจากโซนนู้นนี้บ้าง แต่พอถึงตาเราโดนเรียกเข้าไปนั่งในคอกเท่านั้นแหละ…

ต้องบอกก่อนว่า บรรยากาศในคอกจะคล้ายๆกับห้องสัมภาษณ์งานในหนังในละครที่จะมีผู้ใหญ่นั่งเรียงกันบนโต๊ะแล้วเรานั่งอยู่เก้าอี้กลางห้องเลยล่ะ ต่างกันตรงที่ ของเราก็โดนล้อมเหมือนกัน แต่ที่นั่งของเราห่างแค่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ เรียกได้ว่า เหมือนโดนต้อนเข้า Iron Maiden ขนาด 3×3 เมตร ที่กรรมการทุกคนนั่งล้อมห่างจากเราแค่เมตรเดียว พร้อมถือหอกแหลมพร้อมจิ้มเราพร้อมๆกัน(ฮา)

แต่รอบนี้ก็ผ่านมาด้วยดี การสัมภาษณ์ก็จะออกแนวถามงานเก่าและมีคำถามปลายเปิดนิดหน่อย ในความคิดเราคือเหมือนกับเขาต้องการยืนยันตัวตนหรือสอบถามทัศนคติบางอย่าง

รอบที่สี่ (รอบสุดท้าย) คราวนี้แหละที่เหมือนฉากสัมภาษณ์ในละครของจริง คือเราเดินไปกลางห้องใหญ่ และมีตัวแทนบริษัทนั่งอยู่กับโต๊ะล้อมเราตรงกลาง

แต่คราวนี้คำถามพีคกว่า เพราะเขาให้เราเลือกว่า เราอยากไปฝึกงานกับที่ไหน

ถ้าเกิดว่าโชคดีเขารับเรา เราก็ได้ไปฝึกที่นั่น แต่ถ้าเราเลือกเขาแล้วเขาไม่เอา แย่สุดคือไม่เอากันหมด ก็กลับบ้านมือเปล่า

ของเราเดิมตั้งใจที่จะไปฝึกงานที่บริษัทสายดีไซน์แห่งหนึ่ง แต่พี่ที่บริษัทถามเรื่องการเดินทางจากบ้านมาที่ทำงานแล้วพบว่าไกลพอสมควร คุยกันไปคุยกันมาสุดท้ายจึงมาลงที่ Codeapp ด้วยเหตุผลว่าเป็นบริษัทที่อยู่ใกล้บ้านที่สุด

…ก็ โอเคค่ะ ถึงจะหวั่นๆก็เถอะว่าจะไหวมั้ย เพราะเท่าที่สังเกต ทางนี้จะออกแนว Dev จ๋าพอสมควรเลย แล้วสายดีไซน์ (เน้นวาดรูปด้วยนะ) อย่างเราจะรอดมั้ยน้า

หลังจากที่ได้ที่ฝึกงานแล้วก็คิดแบบนี้ปนไปกับความตื่นเต้นระหว่างฝึกงานล่ะ


#2 ช่วงไม่กี่วันก่อนจะเริ่มฝึกงาน

…ยังนั่งซีจีอยู่เลยค่ะ /ผิดมาก

ตอนก่อนจะเริ่มฝึกงาน จะมีเมลส่งมาจากที่บริษัทให้ไปแอดพี่ๆที่บริษัทและ join กลุ่มเด็กฝึกงานใน Facebook

อันนี้ไม่รู้ซวยหรือยังไง คือเรายังไม่ได้เมลจนใกล้จะฝึกงานแล้ว ดีที่ว่ารุ่นพี่ที่รู้จักทำงานอยู่ที่นั่นพอดี แกทักมาว่าทำไมยังไม่ได้เข้ากลุ่ม เลยได้ฝากแกไปบอกที่บริษัทให้ส่งเมลมาอีกรอบ นี่กำลังนึกอยู่ว่า ถ้าเกิดไม่มีคนรู้จักอยู่ในบริษัท เราจะติดต่อกับเขาได้มั้ยเนี่ย 555

นอกจากนี้ทางโครงการก็มีนัดรวมตัวเด็กฝึกงานให้มานั่งฟังอะไรร่วมกันซักหน่อย ในตอนนั้นมีเรื่องที่เราติดใจอยู่อย่างนึงคือ การตั้ง Short-term goal และ Long-term goal

Short-term goal เนี่ย คือการตั้งเป้าหมายในระยะที่เราสามารถเห็นได้ชัดเจน ทำได้ ตอบได้ ส่งได้แน่นอน ส่วน Long -term goal เป็นการตั้งเป้าหมายในอนาคต (เราเข้าใจเอาง่ายๆว่าความฝันสูงสุดของแต่ละคนในช่วงหนึ่งๆนั่นแหละ )

ยกตัวอย่างเช่น เราขับรถขึ้นเขาอยู่ เป้าหมายเราคือ เราจะไปพิชิตยอดเขาให้ได้ (อันนี้คือ Long-term goal) แต่ตอนนี้เราเพิ่งขับรถอยู่แถวๆตีนเขา เพิ่งเจอทางโค้งหักศอกโค้งแรก Short-term goal ที่เราตั้งได้ก็ไม่พ้นแค่สุดทางโค้งนั่นแหละ เพราะสุดทางโค้งนั้นคือจุดที่เรามองเห็นตรงหน้า เรายังไม่สามารถเห็นยอดเขาได้เลย


#3 ความประทับใจแรกในวันเริ่มฝึกงาน

ในบรรดาเด็กฝึกงานที่มาจาก Internship เราเป็นคนแรกที่มาทำก่อนเพื่อน (เราเริ่มทำวันจันทร์ ส่วนเพื่อนๆคนอื่นเริ่มตามมาวันพุธ) ช่วงวันที่นัดรวมตัวเราได้ถามรายละเอียดกับพี่ๆที่บริษัท แกบอกว่าเริ่มงาน 10 โมงเช้า

ไอ้เราก็ดีใจละ แหมนึกว่าจะต้องมาทำแบบราชการ ตอกบัตรเข้าทำงานแปดโมงไรงี้ ถ้า10โมงเราก็ตื่นสายได้แล้ว!

ปรากฎว่าวันแรกที่เข้าไปทำงาน เราไปเลทหน่อยประมาณสิบโมงสิบห้า ห้องทำงานยังมืด โล่ง ว่างเปล่า จะมีก็แต่รุ่นพี่ที่รู้จักกันที่ทำสหกิจนั่งทำงานของตัวเองอยู่(ฮา) กว่าพี่ๆทุกคนจะมารวมตัวกันได้ ก็สิบเอ็ดโมงกว่า วันนั้นมีลูกค้าจากข้างนอกมาด้วย สุดท้ายกว่าจะพร้อมหน้าก็เกือบๆเที่ยง

หลังจากนั้น พอพูดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็จะกลายเป็นประโยคติดปากช่วงฝึกงานไปพักหนึ่งว่า “10โมงแล้วไปไหน”

จริงๆแล้ววันแรกมีเรื่องชวนคิดเกิดขึ้นอีกอย่าง คือ ตอนที่นั่งเฉยๆรองานจากพี่ๆ ก็มีคำถามเกิดขึ้น 2 คำถามจากพี่ๆ

คำถามแรกคือ “ที่มาฝึกงานที่นี่ สนใจจะ Design อะไร”

…เอาแล้ว ปัญหาใหญ่แล้ว จริงๆที่มาที่นี่ก็คือเพื่อนค้นหาตัวเองเลยนะ จะตอบอะไรดีล่ะ? วาดรูปก็ไม่มีทาง ออกแบบอย่างอื่นที่เคยทำมาก็แค่ผิวเผิน พวกเว็บ Product แอป เกม ทำแต่แบบส่งอาจารย์ให้ได้คะแนนไปเท่านั้น

ตอนนั้นรุ่นพี่ที่ฝึกสหกิจก็พยายามตะล่อมให้ตอบเว็บ(เพราะแกทำเว็บอยู่ อยากได้คนช่วย) เราก็เอาวะ ทำเว็บค่ะพี่ หนูสนใจทำเว็บ

“งั้นไหนลองยกตัวอย่างเว็บที่คิดว่าออกแบบดีให้ฟังหน่อย”

…เอาแล้ววววว ไปกันใหญ่แล้วววว ตอนนั้นในหัวที่นึกออกก็มีแต่เว็บที่เข้าประจำ ไม่รู้ว่าออกแบบดีมั้ย จะตอบอะไรดี ตอนนั้นก็นั่งเงียบไม่เลย ไม่สามารถตอบได้ คิดว่า dead air นานพอสมควร จนพี่ที่ถามให้ข้อสรุปประมาณว่า “งั้นถ้าตอบไม่ได้ แสดงว่าเราไม่ได้สนใจเรื่องนั้นจริงๆ อย่าฝืนทำสิ่งที่ไม่สนใจเด็ดขาด”

…ก็ถูกของพี่เขานะ เราไม่ได้สนใจเว็บจริงจังเลย 555

คำถามต่อมาเป็นคำถามของพี่CEOเจ้าของบริษัท ถามหลังจากที่เราออกแบบหน้า log in ระบบหลังบ้านของแอปนึงว่า “ปกติที่เธอออกแบบเนี่ย เธอออกแบบยังไง” (เนื่องจากคอมเมนต์ของแกต่องานชิ้นแรกของเราคือ ของแบบนี้ทำแปปเดียวก็เสร็จ จิ้มๆสีก็ได้แล้ว)(ทั้งๆที่ตอนเราทำเนี่ย แก้ตำแหน่ง แก้สีอยู่หลายรอบเลยค่ะ 555)

..เฮ้ย พูดเป็นเล่นไป คำถามแบบนี้ถามง่ายมาก และดูเหมือนตอบง่ายด้วยนะคุณ แต่ตอนที่เราตอบเนี่ย เราตอบไม่ตรงคำถามนะ ตอบไปประมาณว่า เอ้อเนี่ย เราก็ดูว่าโจทย์ที่ได้มาคืออะไรแล้วก็เริ่มคิดงาน เริ่มออกแบบ

ซึ่งคำตอบนี้ไม่ใช่ค่ะ อันนี้เราจำคำตอบไม่ได้จริงๆ หรือพี่เขาไม่ได้เฉลยก็ไม่รู้ แต่ช่วงที่ฝึกงานจะได้ยินประโยคนึงบ่อยๆคือ “ให้ลองคิดว่า ถ้าเราเป็นเขา เราจะอยากได้อะไร”

วันฝึกงานแรกๆของเราจึงไม่ใช่การเริ่มลงมือทำ แต่เป็นการตอบคำถามข้างต้นให้ได้ก่อนล่ะ

เอาล่ะ ประเด็นคือ ตอนนี้เราดูเขียนในแง่ดีมากเลยใช่มั้ย แต่ตัวเราเมื่อตอนอยู่ในเหตุการณ์เมื่อตอนเริ่มฝึกงานนั้นน่ะ เรารู้สึกว่ามันเป็น First Shock ที่มีผลกับเราตลอดการฝึกงานเลยล่ะ


 

ในส่วนของพาร์ทแรกก็ขอจบไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน แต่มีสปอยล์พาร์ทถัดไป ด้วยรูปข้างล่างนี้ค่ะ !

02

กราฟอะไรหว่า? เกี่ยวอะไรกับช่วงที่ฝึกงาน? เดี๋ยวโพสต่อไปจะได้อธิบายเพิ่มเติมกันค่ะ!

เจอกันโพสถัดไปนะ!

003 | เรียนจบปีสองแล้วค่ะ!

 

ขอโชว์เคสซักโพสนึงค่ะ xD

วันนี้(23/05/16)เราเพิ่งเรียนจบปีสอง นับเอาจากวันที่เคลียร์โปรเจกต์ กิจกรรมและยื่นเอกสารเพิ่มเติมอะไรเรียบร้อยแล้วน่ะนะ นึกได้ว่าน่าจะเขียนบันทึกเก็บไว้หน่อยว่า 1 ปีที่ผ่านมาได้ทำอะไรลงไปบ้าง


ปี2 เทอม1

[1] เป็นครั้งแรกที่ได้ร่วมงานละครเวที เป็นหนึ่งในวิชาของส่วนกลาง ถึงจะไม่ได้ทำหน้าที่เด่นๆเช่นนักแสดงหรืออะไร (ไปช่วยเขายกของประกอบฉากเฉยๆ) แต่อย่างน้อยก็ถือว่าได้มีส่วนร่วม ที่สำคัญคือได้ดูงานระดับนศ.ที่ดีเกินคาดหลายกลุ่มหลายเรื่องมาก ประทับใจมากเลยล่ะ

หน้าที่หลักของเราคือคนวาดสตอรี่บอร์ดทั้งหมดกับสตอรี่บอร์ดทีเซอร์ เหตุผลก็เพราะเป็นคนเดียวที่วาดรูปได้(ฮา)

12189361_973838156021674_2806587898989787936_o

รูปสเก็ตช์ก่อนส่ง

[2] ได้เรียนวิชาสังคมศาสตร์และจิตวิทยาเป็นภาษาอังกฤษ… จริงๆคือเป็นวิชาเลือกที่เรียนเป็นภาษาอังกฤษนั่นเอง เนื้อหาไม่น่าเชื่อว่าเราที่เรียนคณะสายไอทีหน่อยๆจะได้สัมผัส สปีกอิงลิชมันทุกคาบเลยค่ะ สนุกดี ถึงจะพูดไม่รู้เรื่องและงานหนักมากเลยก็ตาม T T

[3] เจอวิชาภาค2ตัว discrete math กับ stat ของดิสครีตนี่หนักจริงๆ เอาจริงๆบางเรื่องเราก็ยังไม่เข้าใจเลย เพราะขี้เกียจอ่านเลยไม่รู้เรื่อง(ฮา) แต่ก็ยังเก็บชีทเก็บtextไว้เผื่อสักวันนึงจะได้ใช้

[4] วิชาเอก อย่าหาว่านินทาเลย หาหนังสือเล่มนี้มาอ่านเถอะ 555

b84068

เนื้อหาอาจไม่ละเอียดแต่ก็พูดครอบคลุมพอสมควร แนะนำสำหรับผู้สนใจสายงานเกมส์นะคะ

[5] นอกจากนี้ช่วงเทอม1 ยังได้ลองแตะ unity กับ maya ดู ได้รถคันแรก(พังๆ)มาด้วย จริงๆมีไฟล์ที่ซ่อมแล้วแต่ขอลงรูปรถบุบคันแรกไว้เป็นที่ระลึกหน่อยก็แล้วกันXD

11958253_940448296027327_1647227189214026955_o

ปั้นครั้งแรกๆยังไม่ถนัดเรื่องselect จุดสักเท่าไหร่ งานพังแล้วพังอีกอยู่นั่นล่ะ

[6] ที่สำคัญ เทอม1เป็นช่วงที่ได้รับงานคอมมิชจากบุคคลทั่วไปจริงๆเป็นครั้งแรก เป็นอนิเมชั่นงานแต่งประกอบสไลด์โชว์ แต่ตอนนั้นด้วยความทะนงหรือขี้เกียจหรืออะไรก็ไม่รู้ ดันเรียกแพงแต่คุณภาพงานออกมาในระดับที่ตัวเองไม่พอใจ(คนจ้างก็น่าจะเช่นกัน) ถือเป็นบทเรียนว่าถึงคนจ้างจะไม่ใช่คนในสายงานเดียวกันก็ห้ามดูถูกเด็ดขาด เพราะนั่นก็เหมือนดูถูกตัวเองไปด้วย

และอีกอย่างคือ ได้ขายโดจินครั้งแรกในชีวิตด้วยยยย

ขายในงาน Aldnoah Zero Only ประมาณเดือนตุลาคม 2015

เป็นประสบการณ์ที่ดีมากค่ะ

ตอนนี้ก็ยังลงใน homu อยู่นะคะ ใครสนใจก็สั่งซื้อได้นะ T T

11222890_974008822671274_7879518707518698656_n

ไม่วายและไม่ลามกอนาจารแต่อย่างใด สนใจไปตามลิ้งค์นะคะ อิอิ >จิ้มเบย<


ปี2 เทอม2

[1] เจอวิชามหากาพย์แห่งการทำโปรเจกต์และมินิธีสีสแบบ so much ราชการ สอนเนื้อหาโบราณ โดยอาจารย์โบราณ เพื่อการทำงานแบบโบราณๆ อย่าหาว่างั้นงี้เลยนะคะ ของแบบนี้เรียนน่ะโอเค แต่จำเป็นมั้ยที่ต้องจำหลักการล้านแปดไปออกสอบ ใจเย็นๆนะคุณ นี่ปี2016แล้ว เรียนไม่เหมือน20-30ปีที่แล้วนะคุณ

[2] เจอวิชาเกี่ยวกับการสื่อสารข้อมูล ชื่อวิชาดูน่าสนใจ แต่สิ่งที่เรียนออกแนวITผสมช่างอินเตอร์เน็ต ซึ่งเราเองก็ไม่เห็นประโยชน์อะไร(รู้ไปก็ไม่เสียหาย) คิดว่าอนาคตถ้าได้แตะพวก web programming อาจจะได้ใช้งานก็ได้(มั้ง)

[3] เจอวิชาเอกป้อน OpenGL ให้ เอาตรงๆเลยคือ …อยากเรียนปั้นโมเดล ไม่ใช่เรียนวิธีสร้างเบื้องหลังการปั้นโมเดลอะค่ะ ไอ้เรามันก็ไม่เก่งโค้ด แต่ก็พยายามถูไถมาได้ ทั้งนี้ต้องของคุณตัวเองที่เก็บสรุปแคลคูลัสตอนปี1ไว้ รวมถึงดิสครีตเมื่อเทอมที่แล้วด้วย มันได้ใช้จริงๆนะ 5555

เป็นวิชาที่… มิดเทอมสอบตกยกห้อง ยากจริงๆ

โปรเจกต์ไฟนอลของวิชานี้เลือก  hand modeling ไป จริงๆหวังใจจะใส่ texture ไปด้วย แต่คาบที่เรียนเรื่องนั้นมัวแต่ทำคอมมิชอยู่เลยไม่ได้เรียน สุดท้ายก็shading กากๆไป ลาก่อนจ้าคะแนน T T

13240672_1097222637016558_3892149140862469758_n

เวอร์ชั่นยังใส่แสงเงาไม่ครบ รักนะคะ OpenGL

[4] มีวิชาเอกอีกตัว เรียนสร้างมินิเกมใน construct2 ทั้งเทอมก็ไม่ได้อะไรเลยนอกจากได้เล่นโปรแกรม construct2 และเลียนแบบโปรเจกต์ที่เขาทำๆกันมาแล้ว (ฮา) ไม่อยากบ่นไปกว่านี้เลย แต่ก็เอาเถอะนะ

[5] มีวิชาบังคับของส่วนกลางอันนึง จริงๆแล้วโดยเนื้อหากับผู้สอนนับว่าเป็นวิชาที่โอเคมาก แต่การสั่งงานกลับไม่อิน หรือเรากับเพื่อนในกลุ่มเองที่ขี้เกียจ โฟกัสความตั้งใจไปที่อื่น (ซึ่งเอาจริงๆเทอมนี้ก็แทบไม่ได้ตั้งใจทำอะไรเกี่ยวกับวิชาเรียนเลย) งานที่ส่งก็เลยออกแนวทำชุ่ยๆส่งๆไป เกรดก็น่าจะส่งๆเหมือนกัน(ฮา)

[6] ได้รับคอมมิชจากผู้มีพระคุณท่านหนึ่ง รับช่วงใกล้ไฟนอลซะด้วย แต่งานก็ผ่านมาได้ด้วยดี เป็นไปได้ก็อยากเอามาเผยแพร่เหมือนกัน เป็นงานที่ทำกันหลายคน แต่คนรวมและอนิเมทคือเราเอง

แต่เอาจริงๆความรู้สึกคือทำไปเลี่ยนไป …แต่อย่างว่า งานก็คืองาน ทำไปค่ะ 5555

[7] ได้แข่ง NSC ด้วยนะปีนี้ เป็นสนามแรกของช่วงมหาลัย ถึงจะไม่ได้เข้ารอบชิงแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ทำ แอบเสียดายหน่อยที่ไม่ได้ทำต่อจนเสร็จ

051b9035035517.56e75cc073341

รายละเอียดจัดหนักจัดเต็มอยู่ ที่นี่ นะ!


และปี2 ก็จบเพียงเท่านี้

หลังจากพ้นช่วงสอบและเคลียร์เอกสารเสร็จแล้ว ต่อไปก็เตรียมตัวฝึกงาน

การฝึกงานครั้งนี้ได้เรื่องจากการโดนรุ่นพี่ไซโคและดั้นด้นไปทำจนได้

ปิดเทอมแปปเดียวก็ต้องฝึกงานต่อแล้ว ถือเป็นการพักผ่อนจากช่วงเปิดเทอมและความวุ่นวายต่างๆที่ผ่านมาได้รึเปล่านะ

อาจจะได้เขียนบรรยายความรู้สึกในโพสต่อไปก็ได้ค่ะ

เจอกันอีกทีตอนเริ่มฝึกงานครั้งแรกในชีวิตนะ!